Jeetje zeg, een betoverd sprookjesboek. Dat moest natuurlijk mis gaan! En dat ging het ook. Nadat alle kabouters en ouders in Rozendaal aangekomen waren en de bedden neer waren gelegd kwam Karlijn langs met het boek dat ze van haar opa gekregen had. En ja hoor, als we hard genoeg dachten aan de sprookjesfiguren kwamen ze allemaal tot leven.Maar toen viel er een briefje uit het boek en nadat we hadden opgelezen wat daar stond ging het helemaal mis! Helpers van een kwade tovenaar pakten alle sprookjes af en toen we alle sprookjes weer terug gevonden hadden bleek er niets meer van te kloppen! Echt een klus voor de kabouters om te zorgen dat het boek van Karlijn weer terug zou komen in de oorspronkelijke staat, want Karlijn was er helemaal verdrietig van.De ouders gingen weer naar huis en de kabouters hadden een hele klus te klaren. Het eerste sprookje waar niets meer van klopte was dat van de Maan die afdwaalde naar de aarde en vast kwam te zitten in het moeras. In het sprookje wordt ze geholpen en kan ze toch weer terug naar de hemel, maar in ons sprookje bleef ze vast zitten. Gelukkig konden alle kabouters het moeras in sluipen om de maan stukje voor stukje eruit te smokkelen en zo kwam alles toch weer goed! Na deze opdracht en alle andere dingen die we op dag 1 gedaan hadden (van de kabelbaan af, postenspel, lunch en avondeten) was het alweer tijd om te gaan slapen. Na een goed kussengevecht met Paul was iedereen daar helemaal klaar voor!Op dag 2 hebben we een mooie tocht gelopen, geholpen door toverstafjes, betoverde wegen en betoverde bloemen. De 12 kilometer voerde ons naar de brandtoren midden op de Veluwe en naar de Posbank. Het was nogal wisselvallig weer, maar gelukkig hielden we het tijdens het lopen redelijk droog. De frietjes gingen er die avond in als zoete koek, de tomaten, komkommer en sla daarentegen heeft ons wat meer moeite gekost. ‘s Avonds bleken er drie verschillende Doornroosjes te zijn en de kabouters moesten achterhalen welke de echte was. Ook dat sprookje hebben we gelukkig weer kloppend gekregen.De derde dag hoefden we geen sprookje op te lossen, maar zijn we heerlijk gaan spetteren in het zwembad. De BBQ daarna was ook nat, maar gelukkig minder nat dan het zwemmen. De volgende ochtend kwam Karlijn weer langs want er bleek nog een sprookje niet te kloppen. De appel uit het verhaal van Sneeuwwitje was verdwenen! En zonder de appel geen dood Sneeuwwitje en dus geen prins op het witte paard en ‘ze leefden nog lang en gelukkig’. Dus gingen de kabouters op zoek naar de appel. Ze vonden in eerste instantie alleen mandarijnen, druiven, tomaten en citroenen, maar nadat ze alle spelletjes gedaan hadden kregen ze aanwijzingen om de appel te vinden. En natuurlijk is ook dat weer gelukt!Die middag zijn we naar Kasteel Rozendaal gegaan waar allerlei sprookjesfiguren in het park rondliepen die we moesten zoeken. De uitgever van het sprookjesboek bleek wat eng om aan te spreken en de Lady of the Lake viel regelmatig in slaap en was dan met geen mogelijkheid meer wakker te krijgen, en waar was toch die prins op het witte paard? Nadat we iedereen gevonden hadden gingen we weer terug naar de blokhut voor een goeie snasi of couscous wat er over het algemeen prima in ging. De bonte avond toonde ons weer eens het creatieve vermogen van de kabouters met toneelstukjes en liedjes. En daarna was het toch alweer tijd om naar bed te gaan.Een aantal kabouters en de helft van de leiding is om 04:30 uur opgestaan om te kijken of ze herten konden vinden. Het was gelukkig droog en ze hebben uiteindelijk 5 wilde zwijnen, 2 herten, 2 reeën en een konijntje gezien. Daarna konden ze nog net een uurtje slapen voordat ze weer wakker gemaakt werden voor de laatste keer ochtendgymnastiek.Er bleken nog twee sprookjes niet te kloppen in het boek van Karlijn, namelijk dat van de Witte Wieven en Herder met de Doedelzak. Die waren gemixt. De kabouters moesten proberen om de Witte Wieven te laten verhuizen, maar dat ging zomaar niet. Die Witte Wieven bleken behoorlijk eng en zomaar vragen ging dus niet. Uiteindelijk zijn een aantal heldhaftige kabouters omgekleed tot Wit Wief en gewapend met een brief zijn ze op de Witte Wieven toegestapt. Gelukkig wilden de Witte Wieven toen toch wel verhuizen en daarmee waren de laatste sprookjes uit het boek van Karlijn weer kloppend. En dus konden we na het pasta-salade-buffet met een tevreden gevoel weer naar huis toe.

Vandaag kwamen er 4 nieuwe kabouters kijken en we hadden al eerder gemerkt dat de oudste kabouters ook niet alle namen weten. Op zoek dus naar leuke, nieuwe namenspelletjes, want het eeuwige krantenmep, dat kennen we nu wel! 
En zo kwamen we bij het volgende spel waarbij je een actie moest bedenken met de eerste letter van je voornaam die je vervolgens moest uitvoeren. Ik was dus Wiebelige Willemijn, waarna iedereen me na moest doen. Er werden fraaie combinaties gevonden, zoals Niesende Nadine (Hatsjoe!), Lachende Lisa (daar hoefde ze niet moeilijk voor te doen, die heeft altijd al een grijns van oor tot oor) en Brakende Brechtje. Vooral het uitvoeren van die actie was hierbij natuurlijk een hit! Nadat iedereen een actie voor zichzelf had, maakte we een rondje waarbij iemand met zijn eigen naam begint en dan vervolgens die van de buurvrouw zegt. De volgende moet drie dingen zeggen (zichzelf en de twee buren) en zo moet je steeds meer onthouden. Aangezien we allemaal de bewegingen mee deden kregen we het ook nog lekker warm.
Een ander leuk namenspel speelde we met twee partijen tegen elkaar. Een zeil in het midden zorgde ervoor dat je elkaar niet kon zien. Van iedere partij werd één iemand afgevaardigd die met zijn neus naar het zeil moest gaan staan. Op drie ging het zeil naar beneden en diegene die als eerste de naam van haar tegenstander kon roepen die won. De verliezer voegde zich bij de andere partij.
Natuuurlijk moest er een beetje geklooid worden want zo zijn wij leiding nou eenmaal. En dus stonden aan één kant ineens alle kinderen tegenover één kabouter van de tegenpartij, die vervolgens helemaal met haar mond vol tanden stond. Dit natuurlijk geheel conform de nieuwe campagne van Scouting Nederland: 100%-Scout:

60% Buitenspeler
35% Teamspeler
5% Valsspeler
100% Scout

En zo hadden we een gezellige opkomst die voor de kijkertjes al meteen 100% Scout was en waardoor de kabouters nu hopelijk nog beter van elkaar weten wie wie is.

Ieder jaar zijn zijn er wel een paar kabouters die het leuk vinden om de leiding een kaartje te sturen. Altijd aardig en altijd welkom. Dit jaar kreeg ik een lief kaartje, geadresseerd aan ‘Willenmijn’. Zo heb ik mijn naam nog niet eerder gespeld gezien

“Een kabouter zorgt goed voor de natuur” zeggen ze iedere week bij het begin van de opkomst. Vandaag betekende dit dat we jonge boompjes tussen de heide uit mochten trekken, zagen en graven, om te zorgen dat de heide voldoende kans krijgt om te groeien in plaats van dat het een bos wordt. Met permissie iets destructiefs doen vinden zowel leiding als kinderen erg leuk en dus hebben we een flinke hoeveelheid jonge boompjes verwijderd van de heide. Ik hoop dat de heide veerkrachtig is, want het was een waar slagveld dat we achterlieten.
Omroep Brabant kwam nog even langs om vast te leggen wat er allemaal gedaan werd. Als het goed is komen we in het voorjaar in een of ander natuurprogramma voorbij. Spontaniteit is niet helemaal meer aanwezig, aangezien bij van alles gevraagd werd ‘Kunnen jullie dat nog eens doen?’. En dus sta ik drie keer te fluiten en roep keihard ‘Limoonaaadeeuuuhh!’, terwijl ik stoïcijns niet richting de camera kijk

Het afgelopen weekend stond weer in het teken van de jaarlijkse Jamboree on the Air. Een scoutingevenement waarbij scouts over de hele wereld met behulp van radioapparatuur contact proberen te leggen. Het vorige weekend was er door de RSA al hard gebouwd aan een toren om de antenne in te knopen en dit weekend stond er ook nog een kraan om meer hoogte te halen.
De kabouters en welpen speelden ‘s middags een postenspel in het thema ‘Rond de wereld in 50 uur”. De eerste 3 ronden bleek ik geen groepje te hebben en kon ik heerlijk in de kampvuurcirkel zitten: vuurtje aan de ene kant, zonnetje aan de andere kant; prima uit te houden dus!
Twee pivo’s hadden besloten om de toren te beklimmen. Al bungelend in een klimtuigje aan een touw op de tweede verdieping ving ik het volgende op:
“Toen ik jonger was vond ik het altijd eng om iemand op zijn hoofd te timmeren, maar klom ik zo de toren in. Nu is dat andersom”. Een prachtig inzicht in de psyche van de 18-jarigen van deze tijd
Ondertussen werd ik wel verblijd met een groepje, en ondanks dat er op de zuidpool geen iglo’s voorkomen hebben ze bij mij toch een iglo gemaakt van lege luciferdoosjes. Wel natuurlijk even uitgelegd dat het niet klopte, anders is het natuurlijk niet educatief verantwoord.
Na het postenspel hebben we nog een geluidenspel in het bos gedaan waarbij de groepjes steeds via de portofoon terug moesten melden bij de centrale post voor een nieuw te zoeken geluid. De centrale post had het redelijk drukjes en toen de RSA besloot mee te doen met een groepje dat niet bestond en met een geluid dat niet bestond snapte de centrale post het even niet meer. De RSA besloot maar over te gaan op een ander kanaal; het Wilhelminakanaal…
Als afsluiting van deze jota hebben we heerlijk gegeten. Een ongekende luxe aangezien er de keuze was tussen heerlijke (s)nasi en goeie andijviestamppot met worst en spekjes. Het smaakte dit jaar heel erg goed en dus konden we met een vol buikje weer naar huis. Kookstaf, bedankt!

Een spannende strijd tussen kabouters en de nieuwe leiding bestaande uit

• De hoogste toren van wc-rolletjes maken
• Een papieren vliegtuigje vouwen en minstens 5 meter laten vliegen
• Touwtrekken
• Rondje blokhut rennen

heeft ons ervan verzekerd dat Frans en Corine helemaal klaar zijn om leiding te worden. Tot Paul’s grote schrik bleken de installatiespullen nog allemaal in Utrecht te staan, maar hier en daar konden we wel wat spullen bij elkaar sprokkelen of van een blouse af halen. En dus hebben Frans en Corine vandaag de belofte afgelegd en zijn zij onze nieuwe leiding. Daarmee zijn we nu met zijn vijven en daar zijn we erg blij mee!
Na de limonade gedronken te hebben was het hoog tijd voor een potje zandhappen, oftewel Hollandse Leeuwen. Natuurlijk was dit weer een groot succes! Daarna waren er ook nog drie kabouters die geïnstalleerd wilden worden en ook zij hebben beloofd hun best te doen. Komt dat weer even goed uit!
Als laatste kwam er nog een oud-kabouter afscheid nemen en die had heerlijke, zelf gebakken appelflappen mee genomen. Ik vind het leuker als ze geïnstalleerd worden, leuker als ze blijven, maar als ze dan weg gaan en appelflappen uitdelen, dan kan ik er wel mee leven

Sommige programma’s zijn zo leuk om te draaien, voor de kabouters en voor de leiding dat we ze gewoon herhalen na verloop van tijd. Dit keer was het tijd voor een nieuwe ronde levend cluedo. Na het papieren vliegtuigje van de vorige keer wordt het nu ook oppassen geblazen voor een kruk in combinatie met een scout (het viel ook niet op dat die de hele tijd al kuiltjes aan het graven was…) achter de verkennersblokhut. Het duurde een tijdje voordat de meiden er achter waren, en een aantal is het niet gelukt om achter het moordwapen, de moordplaats en de moordenaar te komen, maar ondanks dat was het weer een succes. Ook ditmaal was ik een dame van stand, wat weer erg leuk was om te doen, maar volgende keer wordt ik een ander personage. Een viswijf ofzo, dat lijkt me wel wat.

Na het levend cluedo hebben we nog een drietal kabouters geinstalleerd en zo hebben we er weer een aantal trotse groene bloesjes bij!

[update]spel uitleg is te vinden op deze pagina aangezien ik er nog wel eens op gegoogled word [/update]

De kabouters hebben vandaag een deel uit hun belofte waar gemaakt, namelijk het ‘ik beloof < ...> goed voor de natuur te zorgen < ...>‘. Onder de vlag van de natuurwerkdag hebben we jonge denneboompjes uit de heide geschept en afgevoerd. Zo krijgt de heide tenminste weer de kans om verder te groeien. De meiden waren erg enthousiast, dus wie weet doen we volgend jaar weer mee. Na een potje Hollanse Leeuwen ter afsluiting kregen we nog een heerlijke kop soep, mandarijntjes en lekkere koek voor bij de lunch. Voor de kabouters stond nog een mooie mok te wachten als bedankje en toen was het tijd om naar huis te gaan na deze ochtend vol noeste arbeid.

Het was eigenlijk niet zo heel erg lekker weer om buiten in het bos te zijn (regen…) maar daar trekken wij en de kabouters ons niets van aan. Als je een hut aan het bouwen bent, dan heb je niet eens door dat het een beetje nattig is. De limonade die tussendoor al klaar gezet was werd nog iets aangelengd door de regen en eigenlijk had dat nog meer mogen zijn. Mheeeennnnn, wat was die zoet. Of in ieder geval de beker die ik had. De hutten die gebouwd waren werden gebruikt voor een potje boskwartetten en daarna zijn we terug gelopen richting de blokhut. Aldaar nog een spelletje moordenaartje gedaan want er was nog geen ouder te bekennen. Ik denk dat ze er ondertussen rekening mee houden dat we nog wel eens te laat zijn met sluiten, want we hebben ook nog een spelletje boer en kippen gespeeld voordat we gesloten hebben. Hopelijk volgende week weer droog weer!

De opkomst begon vandaag met ‘vang het broodje’, wat eigenlijk gewoon een potje lummelen was. Nadat iedereen zijn energie een beetje kwijt geraakt was, was het tijd om de groep in vieren te delen. Langs de rij kinderen lopend zei ik tegen iedereen “bloem; pot; broodje of lekker”. De bloemetjes mochten bij elkaar, de potjes, de broodjes en de lekkertjes ook en zo hadden we vier groepjes. Na een beetje schuiven met kinderen waren de groepjes ook zo ingedeeld dat het wat leeftijd betreft ook een beetje handig was. We gingen namelijk bloempotbroodjes maken, lekker! De bloemetjes en de potjes hebben met Anneke brooddeeg gemaakt en zich daarmee soms goed vies gemaakt, Zo zei Sophie na afloop tegen haar mama : “Kijk mama, ik heb brooddeeg gemaakt!”. En dat was inderdaad erg goed te zien aan de blouse van Sophie. De broodjes en de lekkertjes mochten met Paul en mij mee om een vuurtje te maken om de broodjes in te kunnen bakken. Dat hebben ze goed gedaan, zo goed zelfs dat Sam van de verkennersleiding kwam vragen of hij de kabouters een keer mocht lenen om aan de verkenners uit te leggen hoe ze een vuurtje moesten maken. Wiehoei!
De kabouters hebben zelf met hun vingertjes de bloempotjes in mogen vetten en daarna heb ik ze lekker de vingertjes aan de broek af laten vegen. Lang leve een scoutingspijkerbroek, die moet daar tegen kunnen (en die moet na de opkomst toch de was in). Een bolletje brooddeeg in de potjes, een naam op het potje en het potje dan zelf in de hete as zetten. Sommigen vonden dat toch wel wat warm, maar ook daar biedt het scoutinguniform weer uitkomst. Je arm in je mouw en het is net of je een ovenwant (ook wel ‘kampvuurwant’ genoemd) aan hebt. De potjes weer uit de as halen hebben we toch wel met een tang gedaan, aangezien ze nu toch vrij warm waren. De broodjes waren zwart aan de buitenkant, maar even doorsnijden en er een beetje suiker indoen en de binnenkant was prima te eten. Nog even snel sluiten, want alle papa’s en mama’s stonden al lang weer te wachten want de opkomst zat er al weer op.

De kabouters zijn in deze opkomst veel te weten gekomen over sprookjes. Allereest begonnen we met een spelletje ‘leuk, stom, nooit gelezen’. Een tikspel, waarbij er drie plaatsen zijn waar je naartoe kunt rennen. De plekken ‘leuk’, ‘stom’, ‘nooit gelezen’. De tikker in het midden roept een sprookje en je rent naar de plek die van toepassing is. Hopelijk zonder getikt te worden. Na op deze manier wat energie kwijt geraakt te zijn, begonnen we met ronde 1 van het SPS (Sprookjes Posten Spel). Bij Marianne en Angela (die even kwamen invallen voor Paul, thanks!) mocht je van cake een snoephuisje maken. Bij Anneke werd het sprookje Repelsteeltje na gespeelt en bij mij was het ‘ren je rot’ met vragen over, precies, sprookjes. Na ronde 1 was het tijd voor limonade en het logboek en daarna gingen we snel van start met ronde 2 en 3. Als laatste hebben we nog levend sprookjes-kwartet gedaan en toen stonden de ouders alweer te wachten om de kabouters mee naar huis te nemen. Dus snel sluiten en tot de volgende keer.

Bij aankomst op de blokhut was het gezellig druk. De verbouwing is in volle gang en vandaag waren allerlei ouders aan het helpen schilderen en schuren. Bij de kabouters kwam een nieuw meisje kijken en dus begonnen we met een namenrondje. Na de opening hebben we een ouderwets potje ‘boer en kippen’ gespeeld. Daar krijg ik toch altijd kramp van in mijn knieeen… maar de kabouters hebben er altijd veel plezier in. Daarna zijn we lekker richting speelbos gelopen om een potje van het handelsspel te spelen. Koop graan, juwelen, wol, hout of huisraad in bij een post en verkoop het met zoveel mogelijk winst bij een andere post. Na de limo was het tijd voor een potje boompjeverwisselen wat ook altijd leuk is om te doen. Daarna hebben we nog een potje van het handelsspel gespeeld, maar nu de wat ingewikkeldere versie waarbij alleen de koop prijzen vooraf bepaald waren en de verkoop prijzen door middel van bieden en afdingen tot stand kwamen. Dat systeem is niet voor iedere kabouter helemaal duidelijk:

“Wat wil je er voor hebben?”
“100 euro”
“Nou, dat vind ik wel wat veel. 60 euro”
“70!” of “Oke!”

Het spel was wel weer een succes en toen was het alweer tijd om terug te lopen naar de blokhut om te sluiten. De ouders stonden zelfs al te wachten tot we terug kwamen!

Vanavond hebben de kabouters hun bagage ingeleverd voor het zomerkamp. Zaterdag vertrekken we, maar wij gaan met de trein en we zijn niet zo onaardig dat we ze met hun eigen spullen laten sjouwen.
Ik kneep hem eerlijk gezegt een beetje, aangezien we met dezelfde aanhanger als vorig jaar gingen rijden, maar toen gingen er 5 kinderen minder mee en paste het maar net. We hadden dus maar vast een bagage-waarschuwing mee gegeven; “compact inpakken, anders blijven er spullen thuis”. En zowaar! Ze kunnen het! In plaats van 3 tassen, kwam er 1tje, met eventueel een losse slaapzak per kabouter. Drie slaapzakken heb ik even opnieuw opgerold waardoor het volume gereduceerd werd tot de helft van wat het was en zo paste alles in de aanhanger. Sommige ouders vrezen al voor het inpakken voor de terugreis; “Dat krijgt ze nooit alleen weer in die tas hoor!”, maar dat krijgen we samen wel voor elkaar. Als het er heen in paste, dan moet het terug ook passen, is het motto.

Tjonge, het reguliere scoutingjaar zit er alweer op. Nog een weekje en we gaan op kamp, maar eerst was er natuurlijk de traditionele groepssluiting. De verkennerleiding had een leuk postenspel in elkaar gedraaid waar kabouters, welpen, verkensters en verkenners aan mee deden. Voetballen met 3 benen, door van 2 personen de benen met een das aan elkaar te knopen, sokworstelen, trek aan de bel en nog een heleboel andere dingen zijn er te doen geweest. Her en der zag ik nog kletsnatte verkenners langs komen die iets te fanatiek waren met het gooien van de sponzen. Of begrepen ze het gewoon niet en hebben ze de inhoud van de emmers gegooid? Ik weet het niet, het leek mij in ieder geval ontzettend koud!

Natuurlijk had het bestuur weer een fantastische BBQ voor ons voorbereid en konden we met zijn allen weer smikkelen en smullen. Ik moet toch eens onthouden dat de satetjes erg smakelijk zijn! Ik denk dat ik volgend jaar maar alleen daarvoor ga. Jummie! Zelf met dat kleine beetje regen dat we gehad hebben was het weer een geslaagde groepssluiting!

De hittegolf was gisteren een feit en dus kwam het goed uit dat er ‘waterspelletjes’ op het programma stonden. En al was het dan vandaag niet zo super warm, lekker weer was het wel en een beetje nat worden kon geen kwaad. De verkensters draaiden een opkomst met ons mee bij gebrek aan leiding en dus werden de kabouters onder de verkensters verdeeld. Onder aanvoer van een verkenster werd een estafette spelletje gedaan. Welk groepje heeft als eerste een beker vol met water over gebracht? Het water moest je met je mond over brengen en dan uitspugen in het de beker die klaar stond voor je groepje. De volgende estafette race was vergelijkbaar, maar deze keer moest er een spons gebruikt worden om het water over te brengen. Als extra moeilijkheid moesten de kabouters en verkensters over een evenwichtsbalk heen lopen, want je moet niet alles op een presenteerblaadje geven. Bij het derde spel ging het om behendigheid en lomp trappen. De verkensters trapten op een plank, die halverwege op een balk steunde en waarop op het andere uiteinde een spons lag. De spons vloog door de lucht, de kabouters moesten die opvangen en leegknijpen in hun bakje. Gelukkig heeft niemand een plank voor zijn hoofd gekregen, alhoewel Paul een goede poging gedaan heeft om de plank te koppen. De wipwap die onstaan was werd gebruikt in de volgende estafette waarbij een kommetje met water op het hoofd vervoerd moest worden. Natuurlijk zonder handen te gebruiken. Jammer dat er geen camera in de buurt was, want de gezichtsuitdrukkingen waren erg grappig om te zien. Een mengeling tussen gespannenheid, angst (ohjee, water is koud) en oppperste concentratie viel van de gezichten af te lezen. Als laatste spel van vandaag hebben de kabouters sponzen over gegooid met behulp van een vuilniszak en ook weer gevangen met een vuilniszak. Daarna was het toch echt tijd voor een watergevecht! Het resultaat; Paul in de stinkloop, Anneke en Audrey nat tot op hun onderbroek, vele kabouters ook nat en ik? Ik ben geheel droog gebleven. Je gaat je telefoon binnen leggen uit voorzorg en dan zijn de kabouters ineens allemaal verdwenen. Dan ga ik ze natuurlijk ook niet opzoeken, ik ben wel goed, maar niet gek

Ja, ook de kabouters vonden het warm. Een spelletje rennen in het bos was dan ook wel voldoende. Daarbij moest de leiding op post zitten om de kaartjes met vuur, water of spons uit te delen, alleen werden zij op gegeten door de muggen. Dus ook zij vonden een spelletje wel genoeg. Na een bekertje water tegen de dorst zijn we door gelopen naar de zandvlakte alwaar we een potje hokjes-sleuren gedaan hebben. Verdeel de meiden over 4 groepen en over 4 kwadranten. Laat Paul verzinnen welke groepje uit hun hokje gesleurd mogen worden door welk andere groepje en het feest is compleet, vooral ook omdat alles mag. Het viel mee, een keer een schop tegen een knie, een keer een zandhappertje en een keer iemand los gelaten terwijl ze nog niet op de grond lag. Gelukkig niets aan de hand, even een grap maken en er wordt alweer gelachen. Na nog een lekker bekertje limonade zijn we op de terugweg via het strandje gegaan alwaar nog even pootje gebaad kon worden. Pootjes houden overigens bij sommige kabouters op na de haargrens. Met dit weer kun je ze dat niet kwalijk nemen. Wat later dan de sluiting waren we terug op de blokhut alwaar de mama’s en papa’s de kabouters weer mee naar huis mochten nemen. Tot de volgende week maar weer!

Tien jaar geleden, rond deze tijd begon het toch echt te kriebelen. De wereld jamboree 1995 stond voor de deur en ik deed mee! De WJ werd in Dronten gehouden en begon voor mij met het in huis hebben van 2 Deense troepstaf en 3 Groenlandse meiden. Dan de WJ zelf en na afloop 3 Australische meiden en 2 troepstaf die wederom een paar dagen bij ons verbleven. Met mijn eigen troep hadden we 4 voorbereidingsweekenden, omdat we van allemaal andere scoutinggroepen afkomstig waren. Vanuit de Jan van Speijk gingen we met zijn vijven het avontuur beleven. Nu, 10 jaar later was een mooi moment om weer eens bij elkaar te komen. Het was erg gezellig, mede doordat veel mensen gekomen waren. Kinderen waren er nog niet (op die 2 van de troepstaf na, dan), maar er was al een groot aantal mensen getrouwd in de tussentijd. Sommige mensen waren onherkenbaar, anderen waren geen steek veranderd. Ik was geen steek veranderd zei men, maar men miste mijn hoed en mijn sjaal, in die tijd onafscheidelijk! Al met al wat het een gezellige middag, met een kampvuurtje en broodjes om er boven te bakken kon het voor mij toch eigenlijk al niet meer stuk, maar het gezelschap was ook goed. Wel erg grappig om te realiseren dat je het nog steeds met dezelfde mensen beter klikt dan met anderen.

Het is fantastisch om te zien dat kabouters zich 2 uur zoet kunnen houden met het zoeken naar kaartjes in het bos. De kaartjes gaven namen van hoofdsteden van landen, inwonertallen van die landen en ook hoe je hallo of dag zei in de taal van het land. Dit moest dan ingevuld worden in een grote tabel. Volgens sommige kabouters ligt Brussel in Duitsland en is farvel (= Deens voor tot ziens) de hoofdstad van Zweden, maar verder ging het best goed. De leiding had een top-ochtend! De afwas hebben we kunnen doen voor de sluiting, we hebben lekker in het zonnetje gezeten en de meiden vermaakten zichzelf. Wij konden lekker kletsen en het zelf al even over kamp hebben. Relaxed hoor!

Vrijdag zijn Anneke, Paul en ik naar ons kampterein van het zomerkamp gegaan om de hike te controleren. Anneke had de tocht nog niet gelopen en mocht dus de ‘kabouter’ zijn die de tocht liep. Een aantal foutjes zijn er nog uit gehaald en dat is toch prettig. Zo ben je tenminste niet een dag kwijt voor niets

Tijdens de opkomst hebben we ook wat voorbereidend werk voor het zomerkamp gedaan. De kabouters hebben in onze eigen omgeving een tochtje gelopen, zonder dat de leiding mee liep, want die zat op posten om te controleren of ze goed gingen en te helpen met de weg oversteken. Op kamp willen we de kabouters namelijk ook zelf laten lopen. Nou, dat gaan we even heroverwegen… Na kruispunt 6 waren er 2 groepen van de route af. Na enig zoeken hadden we groep 2 weer gevonden. Groep 3 liep nog goed, maar waar was groep 1? Paul en ik, met mijn waanzinnig goede richtingsgevoel, dus al fietsend op zoek naar die groep. Ik lette dus heel goed op waar ik heen fietste, want ook nog een verdwaalde leiding, dat is niet handig. De groep is gevonden (ze waren heel slim terug aan het lopen naar de blokhut toen bleek dat niets meer van de route klopte) en ik ben de weg ook niet kwijt geraakt. Pff, toch weer fijn.

Misschien dat we op zomerkamp toch maar met de groepjes mee gaan lopen en dan pas ingrijpen als we 3 kruispunten verkeerd zijn? Anneke en ik weten toch al niet meer hoe de tocht ging, dus dat kan makkelijk. We lopen net zo hard verkeerd als de kabouters zelf, maar we hebben wel een mobiele telefoon…

De ingredienten voor de DWEK*dag 2005: Ongeveer 200 groene en blauwe bloesjes, inhoud ongeveer tussen de 7 en de 11 jaar, en ook nog een aantal met inhoud belegen, jong belegen, of oud belegen (ik val natuurlijk onder de jong belegen afdeling ). Een oma die 80 werd maar geen visite zou krijgen van haar kinderen, maar wel kleinkinderen bij wie je opdrachten/spelen kon doen om aanwijzingen te krijgen over waar die kinderen nou eigenlijk verblijven zodat je ze kunt uitnodigen, en, bovenal, heerlijk weer! De DWEKdag was erg gezellig, de DWEKkers hebben goed hun best gedaan om uitnodigingen bezorgd te krijgen en dus had Oma toch nog visite op haar 80ste verjaardag! En wij hebben er weer een badge bij voor op onze blouse, de mama’s mogen weer aan het naaien

*Dolfijnen, Welpen, Esta’s, Kabouters