Eigenlijk ben ik niet van de uit Amerika overgewaaide tradities die de Nederlandse middenstand hier door onze strot probeert te drukken, maar vandaag heb ik toch meegedaan met Halloween. Een goede vriendin vierde namelijk haar verjaardag en deed dat in Halloween-stijl. Het plan was om van de blokhut een grote spin (nepperd, anders had ik niet naar de blokhut gehoeven) mee te nemen en die dan als atribuut te gebruiken. Natuurlijk kon ik die niet vinden, dus dan maar even in de verkleedkleren gezocht. Daar bleek een zwart gewaad met skelet erop in te zitten en dat was dus duidelijk een toppertje! E, bedankt voor die donatie!
K. had erg haar best gedaan op al het eten en het drinken. We kregen ogen en botjes voorgeschoteld, maar ook mummi-docs en behoorlijk letterlijke finger-sandwiches. Het smaakte allemaal zeer goed. Ook de drankjes waar een complete hand van ijs in dreef of die een giftig kleurtje groen hadden waren goed te hebben. Al met al dus een geslaagd feestje!

En wij ook. Met veel plezier zijn we naar het concert van Chris Chameleon geweest in Meneer Frits, het theatercafe dat naast het muziekcentrum zit. Op maandagavonden blijken er concerten gegeven te worden in dat cafe en dat is erg leuk. Er kan ongeveer 90 man/vrouw publiek naar binnen en de artiest staat op een klein podiumpje op zeer kleine afstand van het publiek. Tussendoor kun je gewoon een drankje bestellen en het zit erg relaxed in de stoelen van het cafe of aan de bar. De setting is me zeer goed bevallen en als er vaker artiesten spelen die me aanspreken ga ik er zeker nog eens heen.
Chris was in ieder geval weer erg leuk om naar te luisteren. Zijn verhalen tussendoor maken wat meer duidelijk over de liedjes waardoor je ze wat beter begrijp. Zuid Afrikaans is toch best lastig te verstaan… De liedjes worden er nog leuker door. En het blijft gewoon ontzettend knap wat hij allemaal met zijn stem kan. Een ware kameleon!

Al jarenlang bestond het idee van een leidingactiviteit en dit keer is het er zowaar ook van gekomen. We mochten niet weten wat we zouden gaan doen, maar we moesten maar om 9 uur verzamelen op de blokhut. Uiteindelijk zijn we op basis van een vooraf ingevulde vragenlijst in groepjes gedeeld waarna we met auto’s konden vertrekken. We kregen een meerkeuzen-vragenlijst mee met vragen als: “Voor welk lustrum werd het beeldje voor de kerk in Stiphout gebouwd” en “Welk jaartal staat er op het gebouw tegenover de Rabobank in Heeze”. Afhankelijk van het antwoord werd je naar het volgende dorp gestuurd en zo kwamen we uiteindelijk in Geldrop aan.
In Geldrop hadden we het goede antwoord gevonden en mochten we een envelope openen van de organisatie. Die leidde ons naar een geocach de we natuurlijk op moesten lossen. In de geocach zat uiteindelijk een briefje met de coördinaten van het kampeerterein voor die nacht. Eén van de GPSen bleek een afwijking van 100 meter te hebben en dan wordt geocachen best lastig, maar met twee groepen samen zijn we er toch gekomen.
En toen moesten we naar het kampeerterein. B. leek te weten waar het was, maar die zat in de andere groep. Natuurlijk was het nog steeds een soort van wedstrijd dus probeerden wij hun te volgen, maar op een gegeven moment raakten we ze toch kwijt. Door een andere route kwamen we net voor hun de juiste weg op gereden. De GPS wees ons steeds rechtdoor, dus dat ging goed. Er kwam echter een bocht in de weg, en in die bocht ging een zandpad rechtdoor. Onze chauffeur volgde de bocht in plaats van het zandpad en dus haalde de andere auto ons in. Helaas! Wij toch ook het zandpad in en ineens zagen we de auto van de derde groep in het bos staan, maar niet de groep die net achter ons zat. Met hun GPS met afwijking waren zij de kampeerplek zo voorbij gereden en zo waren we toch nog eerder op de plaats van bestemming!
Het kampvuur was al aan en wij gingen even onze tent opzetten. Rond etenstijd werd er chinees gehaald, wat was dat relaxed zeg! En daarna gingen we op weg. Voor zover wij wisten richting een dropplek, maar we stapten uit bij een outdoor-centrum waar we eerst nog wat andere dingen gingen doen:
- kruisboogschieten (ging niet heel slecht!)
- kruipen door een pikkedonkere tunnel, waarbij je in tegenovergestelde volgorde eruit moest komen dan dat je erin ging
- low ropes; Tarzan, maar dan nog met een touw om op te staan
- tokkelen.
Tokkelen is voor mij altijd weer het overwinnen van een drempeltje. Ik weet dat ik het kan, ik weet dat er niet echt iets mis kan gaan (je zit in een tuigje aan twee verschillende lopers), ik weet dat ik het leuk vond als ik weer beneden ben en toch moet ik mezelf altijd even overtuigen van het feit dat het goed is. Het voelt iedere keer weer als een lichte overwinning op mezelf!
De dropping die daarna alsnog volgde heb ik niet mee gelopen omdat ik niet het risico wilde lopen om de halve nacht wakker te zijn, de week erna was namelijk nogal druk. Na een tijdje bij het kampvuur gezeten te hebben kroop ik dan ook in mijn heerlijke nieuwe slaapzak in de hoop het niet koud te gaan hebben. En dat had ik het ook niet! Ik heb echt heerlijk geslapen en ‘s ochtends had ik het zelfs te warm. Echt een toppertje!
De volgende ochtend ontbijt met eieren met spek van het kampvuur, dat smaakte natuurlijk prima! Een korte ingelaste vergadering kwam er nog even tussendoor en daarna moest natuurlijk het kamp weer afgebroken worden. Als laatste hebben we nog een quizz gedaan: “leer je medeleiding kennen” die samengesteld was aan de hand van de vragenlijsten die we allemaal in hadden moeten vullen. We verloren grandioos, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook niet toen bleek dat wij de HUDO (Houd Uw Darmen Open -> openlucht toilet) daarom af mochten breken.
Daarna weer terug naar de blokhut, nog even afwassen en nakletsen en toen weer terug naar huis. Het was een heerlijk weekendje uit!

Ik vond het tijd worden voor een nieuw pak en dus toog ik op koopzondag de stad in. Vele winkels gehad, maar geen pak gevonden naar mijn smaak. Ondertussen natuurlijk wel nog allerlei andere dingen tegen gekomen en gekocht. Mijn bankrekening was blij met mij
De zaterdag daarop ging ik met Bart richting Helmond, dat was mooi te combineren met het eten bij Bart’s ouders die avond. In iedere winkel ben ik maar gaan vragen of ze pakken verkochten en bij minstens twee werd ik aangekeken alsof ik van Mars kwam. Zo raar leek me een broek en een colbertje toch niet, maar blijkbaar wil ik weer eens iets dat niet in de mode van nu thuis hoort. In de laatste winkel zei ik wanhopig: “Ik zoek iets onmogelijks, ik zoek een pak!”. Dat hielp, want zij hadden een leuk pak dat ook nog eens prima zat! Inpakken en wegwezen dus.
Ik dacht dat ik thuis vast wel een truitje, blouse ofzo had dat ik onder het pak aankon, dus ging ik alleen met het pak naar huis. Thuis bekeek ik de inhoud van mijn kast en besloot dat er nog een shopdag nodig was. Vandaag dus alsnog een nieuw truitje gekocht
en een paar laarzen
en een nette broek
en nog een nette broek.
En nu ben ik voorlopig wel uitgeshopt. Voor mij is wel weer duidelijk dat het beter shopt als je niet echt ergens naar opzoek bent!

• Dat je je jas wast en dat de eerste keer dat je hem daarna aanhebt er een vogel op poept… (voordat je naar een belangrijke klant gaat)
• Dat je ‘s ochtends om 06:45 uur langs een bakker fiets waar het normaal al heerlijk naar vers brood ruikt, maar waar het nu naar verse pepernoten ruikt. En dan voor jezelf een pepernoten-verbod hebben tot 1 november!