Ik heb het geloof ik wel eens eerder geschreven, de momenten dat ik mijn moeder mis worden door de vreemdste dingen veroorzaakt. Dit keer was echter zo vreemd niet. Mijn vader stuurde me een link door van het televisieprogramma ‘Een nieuwe jas’ waarin Nynke Laverman het lied ‘Voor Marie-Louise’ zingt dat geschreven is door Willem Vermandere. Een prachtige vertaling én vertolking van een lied waarvan we de originele versie draaiden tijdens de crematie-plechtigheid… 

Het is toch altijd weer gezellig om je studiegenoten te zien. We hebben niet heel veel contact, maar één keer per jaar komen een aantal van de P99-ers bij elkaar om een drankje te drinken en een hapje te eten en natuurlijk voornamelijk om bij te kletsen. Ik hou wel van die jaarlijkse kijkjes in andermans leven. 
Dit jaar spraken we af in Arnhem. Ik ben wel eens eerder in Arnhem geweest, maar nooit in het centrum. We hebben zeer smakelijk gegeten bij Rose’s Lounge, alhoewel het eten van mijn overbuurman in eerste instantie veel te zout was. Na enig twijfelen besloot hij toch om het terug te sturen naar de keuken. Daar voel je je als consument toch niet helemaal lekker bij. De vervangende gewokte schotel smaakte hem echter uitstekend en uiteindelijk bleek de keuken het met hem eens te zijn. Het was inderdaad te zout. En dat is dan toch wel een beetje een opluchting.
Na een pot heerlijke verse muntthee in combinatie met een schaal vol koekjes, baklava, lokum en bonbons was het tijd om te trein naar Eindhoven te pakken. Het was wederom een gezellig avondje!

Vandaag kwamen er 4 nieuwe kabouters kijken en we hadden al eerder gemerkt dat de oudste kabouters ook niet alle namen weten. Op zoek dus naar leuke, nieuwe namenspelletjes, want het eeuwige krantenmep, dat kennen we nu wel! 
En zo kwamen we bij het volgende spel waarbij je een actie moest bedenken met de eerste letter van je voornaam die je vervolgens moest uitvoeren. Ik was dus Wiebelige Willemijn, waarna iedereen me na moest doen. Er werden fraaie combinaties gevonden, zoals Niesende Nadine (Hatsjoe!), Lachende Lisa (daar hoefde ze niet moeilijk voor te doen, die heeft altijd al een grijns van oor tot oor) en Brakende Brechtje. Vooral het uitvoeren van die actie was hierbij natuurlijk een hit! Nadat iedereen een actie voor zichzelf had, maakte we een rondje waarbij iemand met zijn eigen naam begint en dan vervolgens die van de buurvrouw zegt. De volgende moet drie dingen zeggen (zichzelf en de twee buren) en zo moet je steeds meer onthouden. Aangezien we allemaal de bewegingen mee deden kregen we het ook nog lekker warm.
Een ander leuk namenspel speelde we met twee partijen tegen elkaar. Een zeil in het midden zorgde ervoor dat je elkaar niet kon zien. Van iedere partij werd één iemand afgevaardigd die met zijn neus naar het zeil moest gaan staan. Op drie ging het zeil naar beneden en diegene die als eerste de naam van haar tegenstander kon roepen die won. De verliezer voegde zich bij de andere partij.
Natuuurlijk moest er een beetje geklooid worden want zo zijn wij leiding nou eenmaal. En dus stonden aan één kant ineens alle kinderen tegenover één kabouter van de tegenpartij, die vervolgens helemaal met haar mond vol tanden stond. Dit natuurlijk geheel conform de nieuwe campagne van Scouting Nederland: 100%-Scout:

60% Buitenspeler
35% Teamspeler
5% Valsspeler
100% Scout

En zo hadden we een gezellige opkomst die voor de kijkertjes al meteen 100% Scout was en waardoor de kabouters nu hopelijk nog beter van elkaar weten wie wie is.

Vandaag hoorde ik het volgende gesprek tussen 2 studentes: 

Ik heb echt geen zin om boodschappen te doen!
In de koelkast staan nog doperwtjes…
Hmm, doperwtjes
Hebben we nog melk?
Ja
We kunnen pannenkoeken maken
Weet jij hoe je pannenkoeken moet maken?! 

Ik kon het niet laten en flapte eruit dat pannenkoeken maken toch wel een basisvaardigheid is die je als student moet hebben…

Dan wordt het dus koude doperwtjes met pannenkoeken
Ik zou de doperwtjes wel even goed opwarmen in verband met bacteriën…
Dat hoeft toch niet, er zit toch een deksel op de doperwtjes? 

Tja…

Toen ik op kamers ging kreeg ik een waterkoker. Eentje die me dus ruim 10 jaar voorzien heeft van vele potten heet water om thee mee te zetten. Maar de laatste tijd ging het wat slechter met mijn gele vriend. Hij weigerde dienst, sloeg tussentijds af en alleen een aantal keren op zijn dekseltje slaan of hem eens flink door elkaar rammelen wilde hem nog aan het koken krijgen. Zo kon het niet langer!
Vandaag hebben we een nieuwe waterkoker gekocht en ik hoop dat deze net zo lang dienst zal gaan doen, en liefst nog langer, dan de oude die nu nog even bij ons mag blijven totdat ik een keer naar de milieustraat ga en hem daar achter laat. De nieuweling is veelbelovend. Niet alleen kan hij water koken en gaat dat vrij snel en zonder al te veel herrie, hij kan ook stoppen bij 40ºC, 60ºC en 80ºC, waarvan dat laatste de goede temperatuur schijnt te zijn voor koffie. Ik ben benieuwd of onze gasten het zullen merken, want denk maar niet dat ik me aan een kop koffie waag. Onafhankelijk of het met water van 80ºC of 100ºC gemaakt is. Not my cup of tea  

Vanavond heb ik een interessante lezing bijgewoond, georganiseerd door de fotovereniging. De fotoredactrice van NRC.next kwam ons vertellen hoe de krant gemaakt wordt en dan vooral vanuit haar perspectief. Ik vond het vooral interessant om te horen dat er over dingen nagedacht wordt waar ik als consument echt geen moment stil bij sta (namelijk dat er op een bepaalde pagina afwisselend foto’s en illustraties staan door de week heen. Was mij nog nooit opgevallen) en ik had me nooit gerealiseerd dat de next op een hele doordachte manier met zijn fotomateriaal omgaat, behalve dan als het gaat om InBeeld, de centerfold van de next. Al met al boeiend dus. Alleen hadden wij de volgende dag geen krant in de bus, zou het dan toch niet goed gegaan zijn omdat zij er zelf niet was of was onze bezorger (weer eens) niet langs gekomen? Behaalde resultaten uit het verleden zeggen mij dat de laatste optie het meest waarschijnlijk is.Daarna kwam voor mij de eerste keer dat ik achter de nieuwe bar stond in de Bunker. Sinds we verhuisd zijn naar de Bunker is er heel wat veranderd achter de bar. Niet alleen zijn er andere drankjes (oh help, wat kost een aardbeiensapje?! en hoe tap je een Leffe?!), maar we moeten nu allemaal ons IVA-certificaat of sociale hygiëne hebben. Een stuk professioneler dus! Daar hoor je mij in ieder geval niet over klagen.Mijn eerste biertjes waren (zoals gebruikelijk) niet heel goed getapt, maar gelukkig verbeterde mijn skills per biertje en zo lukte het me om nette biertjes te tappen. En toen kwam de Big Band binnen die allemaal Hertog Jan en Leffe wilde… Ook dat heb ik overleeft. In de tussentijd probeerde ik iemand nog het dubbele te laten betalen voor een kop thee, maar gelukkig had ze het zelf in de gaten en kon ik het recht zetten en ook bij de klant voor haar die mij blijkbaar vertrouwde op mijn blauw-grijze ogen. Al met al was het leuk om weer eens te reserve-tappen.