Eerste kerstdag leek het me gezellig om kerstkoekjes te bakken met mijn nichtje. Ondanks de Wii die er in huis was, bleek koekjes bakken met Tante Willemijn toch aantrekkelijk en zo stonden we vormpjes uit het deeg te steken. Na het bakken kon het versieren beginnen en natuurlijk ook het snoepen van de glazuur… Mijn nichtje versierde de volgende koekjes:

Ik heb natuurlijk ook mijn best gedaan, maar daarvoor moet je even kijken bij het recept van de koekjes.

Wat is kerst zonder kerstbrood? Zolang als ik me kan herinneren bakte mijn oma kerstbrood mét amandelspijs en mijn moeder kerstbrood zónder amandelspijs. Ieder jaar weer leidde dat tot de nodige opmerkingen van ons dat er in het brood van mama geen amandelspijs was, waarop we altijd terug kregen dat we daarvoor bij oma moesten zijn.Zowel mijn oma als mijn moeder zullen geen kerstbrood meer bakken, dat lijkt me duidelijk, en dus vond ik het tijd voor het overnemen van het stokje. En zo heb ik vandaag mijn eerste kerstbrood gebakken. Mét spijs. Wat dat betreft ga ik even met mijn oma mee.Na het kneden en het gooien van het deeg (dat is dan weer een trucje dat ik van mama af gekeken heb en dat goed is om enige agressie kwijt te raken) moest het rijzen. Daarna de krenten, rozijnen en sukade er doorheen kneden. Het leek even of er te veel vulling was voor de hoeveelheid deeg, maar het lijkt toch goed gekomen. Daarna uitrollen, amandelspijs erin en dichtklappen. Wederom laten rijzen, en dan 40 minuten in de oven, waarna het huis zich vulde met de heerlijke geur van vers brood.De bovenste krenten en rozijnen waren een klein beetje zwart geworden (understatement), dus die heb ik er net uit gepeuterd. Daarna heb ik het brood bestoven met poedersuiker, je ziet er niets meer van. Morgen zullen we weten of je er ook niets meer van proeft

Het einde van het jaar is nabij en dus wordt er weer nagedacht over goede voornemens. Ik ben daar eigenlijk geen voorstander van. Als je iets wilt, kun je het beter maar meteen doen.
Tot vorig jaar hield ik altijd een kasboek bij in Access, maar met de overstap naar de Mac gaat dat niet meer. Access voor de Mac is er niet en dus geen kasboek. 1 Januari is een mooie datum om weer te beginnen en dus toch stond er toch een goed voornemen in mijn getting-things-done-programma.
Tijdens het zoeken naar een nieuw programma om mijn boekhouding in bij te houden kwam ik uit bij MoneyWell. Een programma dat mij geheel ondersteund in mijn potjes-denken en dat (als je eenmaal door hebt hoe het werkt) ook nog leuk is om mee te werken. En zo heb ik mijn goede voornemen toch veel eerder dan 1 januari uitgevoerd, en zo moet het ook. Goede voornemens moet je uitvoeren zo snel als je ze voorneemt, dan is de motivatie het hoogst.

Ieder jaar zijn zijn er wel een paar kabouters die het leuk vinden om de leiding een kaartje te sturen. Altijd aardig en altijd welkom. Dit jaar kreeg ik een lief kaartje, geadresseerd aan ‘Willenmijn’. Zo heb ik mijn naam nog niet eerder gespeld gezien

Het was een tijdje geleden dat ik bij Footloose was geweest, maar het jaarlijkse kerstbal wilde ik als oude-bal niet voorbij laten gaan. En dus toog ik naar de bunker, met een kerstbal aan mijn ketting om toch nog enigszins studenterig te zijn.
Bij binnenkomst kreeg ik de meest verrassende openingszin tot nog toe naar mijn hoofd geslingerd: “Heb je lekker gedoucht?”. Mijn verbaasde blik deed de ander twijfelen en hij vroeg “Of ben jij niet Ellen?”. Nope, dat ben ik dus overduidelijk niet, dus ik stel me voor, hij zich ook en ik voeg er aan toe: “Ik heb overigens wel lekker gedoucht… vanmorgen”.
Ondanks dat ik nog niet super lang weg ben bij de vereniging voelde ik me toch wat oud. De nieuwe zaal op de nieuwe locatie (die overigens echt heel mooi geworden is) hielp niet mee en de nieuwe gezichten die voor een groot deel van de zusterdansverenigingen (Nijmegen en Enschede) waren ook niet. Later kwamen er wat meer bekenden en al met al was het een erg geslaagd kerstbal. De demo droeg daar zeker aan bij en de organisatie had een leuk spel opgezet. Niet dat ik mee gedaan heb, ik was er om lekker te dansen. En dat is gelukt!

Ik ben zo iemand die haar bureau opruimt om vervolgens na 2 dagen de conclusie te trekken dat de puinhoop weer net zo groot is als daarvoor. Gek genoeg kan ik op kantoor mijn werkplek wel opgeruimd houden, maar thuis is het een puinhoop. En dus stond op mijn to-do-lijst het opruimen van mijn bureau en eigenlijk ook de grond rondom mijn bureaustoel. Eigenlijk dus de helft van de studeerkamer, aangezien Bart de andere helft bemand.
Na het lezen van het boek ‘Getting things done‘ ben ik voortvarend aan de slag gegaan. Het heeft me een dag gekost, maar het is opgeruimd (in ieder geval voor mijn begrippen ). Volgens het GTD-principe heb ik nu een mooie inbox (die nu mooi leeg is) en een bakje met papieren waarnaar verwezen wordt vanuit mijn GTD-programma op de computer omdat daar nog iets mee gedaan moet worden. En zo kan ik makkelijk zien wat ik nog allemaal uit moet voeren (en dat is een behoorlijke lijst) en welke zaken er allemaal lopen. Mijn hoofd is leeg (zegt de schrijver) en mijn bureau ook. En nu maar hopen dat ik het vol kan houden, maar voorlopig ben ik erg in mijn sas met GTD. Bart trouwens ook, die is erg tevreden met het feit dat de vloer weer begaanbaar is

Het is even stil geweest op deze blog aangezien er wat technische problemen waren. Die zijn al lang weer opgelost, maar dan blijf ik altijd zitten met ‘en hier wil ik nog wat over schrijven en daarover ook nog’. Dus uiteindelijk komt dat er niet van en skip ik dus gewoon een heel stuk. Een paar dingen nog wel even met terugwerkende datum gepost, aangezien ik die al in een documentje getypt had. Vanaf nu vast weer wat regelmatiger een update!