“Een kabouter zorgt goed voor de natuur” zeggen ze iedere week bij het begin van de opkomst. Vandaag betekende dit dat we jonge boompjes tussen de heide uit mochten trekken, zagen en graven, om te zorgen dat de heide voldoende kans krijgt om te groeien in plaats van dat het een bos wordt. Met permissie iets destructiefs doen vinden zowel leiding als kinderen erg leuk en dus hebben we een flinke hoeveelheid jonge boompjes verwijderd van de heide. Ik hoop dat de heide veerkrachtig is, want het was een waar slagveld dat we achterlieten.
Omroep Brabant kwam nog even langs om vast te leggen wat er allemaal gedaan werd. Als het goed is komen we in het voorjaar in een of ander natuurprogramma voorbij. Spontaniteit is niet helemaal meer aanwezig, aangezien bij van alles gevraagd werd ‘Kunnen jullie dat nog eens doen?’. En dus sta ik drie keer te fluiten en roep keihard ‘Limoonaaadeeuuuhh!’, terwijl ik stoïcijns niet richting de camera kijk

We hebben nu alle bijzondere dagen één keer meegemaakt na het overlijden van mama. Het is nu één jaar geleden dat ze overleden is. Ik dacht dat dit een moeilijke dag zou zijn, maar ik blijk niet zoveel met data te hebben. De moeilijke momenten zijn minder voorspelbaar en overkomen me gewoon. Je krijgt een foldertje over een slip-cursus binnen en denkt: “Die zouden mama en ik nog een keer samen gaan volgen”. Je snapt het wel.
Het was wel erg fijn om deze eerste keer met zijn allen door te brengen. Volgend jaar zien we wel weer hoe de dag verloopt…