Het was raar, heel raar. Het gebouw waar een flink aantal jaren de cultuurverenigingen in gezeten hebben, hebben we verlaten. Het nieuwe onderkomen van Footloose en Dekate Mousa (en de anderen) zal in de bunker zijn. En daarom was er nog een maal een feestje in de Tent.
Het gebouw was al leeg gehaald door de verhuizers en een aantal zaken was al vakkundig gesloopt. En ondanks dat ik van het slopen de fun wel in kon zien, was mijn duurzame hartje het er toch niet helemaal mee eens. Die stoelen konden prima naar de kringloop…
Tijdens een rondje door het lege gebouw kwam ik natuurlijk ook nog even op zolder. Ik was er gelukkig niet alleen, er was een heer aanwezig die ook vond dat een laatste dans een waardig afscheid zou zijn van dit gebouw. En dus gingen wij een rondje over de vloer, en omdat er geen muziek was konden we alles dansen waar we zin in hadden. Het werd een rondje met ongeveer alle dansen die in ons repertoire aanwezig zijn door de zaal die er ongeveer zo uitzag (foto door R.D.):

Zojuist hebben we een hele leuke beeldententoonstelling bezocht. Het doel was om te kijken of er een leuk beeld bij zat als afstudeercadeau van mijn papa en oma. We hebben mooie dingen gezien, maar zijn met lege handen naar huis gegaan. Jammer, want het idee achter ‘Beeld in tuin‘ is erg leuk. Jonge kunstenaars uit Zimbabwe maken de kunst en die wordt in Nederlandse tuinen tentoongesteld op vrijwillige basis. Dit alles met ‘fair trade’ hoog in het vaandel. De tentoonstelling dit weekend is het laatste van dit jaar, maar volgend jaar april begint het weer. Ik ga het in ieder geval in de gaten houden, buiten een leuke tentoonstelling met zeker betaalbare beelden geeft het ook een leuke kijk in de tuin waar de tentoonstelling gehouden wordt.

Mijn hersenschudding houdt helaas nog aan, maar gelukkig mag ik van de huisarts wel rustig wat dingen doen. En dus werp ik me zo af en toe op één van de doosjes die al vanaf onze verhuizing op de bovenste plank van de studeerkamer staan.
Vandaag kwam ik een doosje tegen waar oude agenda’s in zaten. Met de insteek: ‘Ik heb al bijna 2 jaar niet naar die dingen omgekeken, dus het merendeel kan vast weg’ begon ik enthousiast de boel weg te gooien, maar natuurlijk bladerde ik de agenda’s ook even door. Nadat ik de laatste blaadjes uit de band had gehaald sloeg ineens de twijfel toe. Weg is wel erg weg en zo af en toe er even erin snuffelen is wel leuk. Een kijkje in je eigen historie, zeg maar. Maar aan de andere kant, dat heb ik dus al 2 jaar niet gedaan, dus waarom dan toch bewaren?
Voorlopig ligt de inhoud van mijn agenda’s nog bij het oud papier, maar wellicht ben ik toch wel zo sentimenteel om ze er weer uit te vissen om dan bij de volgende verhuizing me te realiseren dat ik er toch weer niets mee gedaan heb, maar ze wel weer in een doos te stoppen en mee te nemen.

Al enige tijd geleden besloot ik dit jaar geen dansles meer te nemen. Wellicht dat ik eens iets anders ga doen, of wellicht dat de vrije tijd me wel welkom is. In ieder geval niet meer mijn wekelijkse portie stijldansles. En dus heb ik uiteindelijk ook mijn lidmaatschap van de studentenvereniging opgezegd. Zonder de lessen te volgen heb ik geen reden meer tot een lidmaatschap en het is ook tijd dat ik me niet meer bemoei met de gang van zaken, voor zover ik nog enige invloed had als oude bal
En toch voelt het een beetje raar, een vereniging te verlaten waar je bestuur gedaan hebt, een groot toernooi georganiseerd hebt, her en der nog wat commissiewerk gedaan hebt en vooral veel plezier gehad hebt, veel gedanst hebt en leuke mensen ontmoet hebt. Gelukkig zijn er nog openbare dansavonden!

Na 1,5 week vakantie heb ik, onvrijwillig, het griekse beton eens van dichtbij bekeken. Aangezien ik een fractie daarvoor met zo’n 20-25 km/u van een berg af kwam fietsen was dat, ondanks de helm, geen succes. Het gevolg: een paar geklutste hersenen, flinke schrammen en een paar mooie blauwe plekken. Ik ben net een toverbal, iedere dag een ander kleurtje!