Vanmorgen in de krant stond een heel artikel over de Wereld Jamboree die vanaf vrijdag begonnen is in Engeland. Met veel plezier las ik de tekst en dacht meteen terug naar 12 jaar geleden toen ik deelnemer was aan de WJ in Dronten. Super tijd! Ik hoop dat iedereen met net zoveel plezier daar zit als ik destijds in Dronten. Ik ga in ieder geval mijn fotoboek er nog eens bij pakken

Gisteravond, ondanks de vele regen die er steeds valt hebben we toch de BBQ aangestoken, zoals we al een dikke maand geleden afgesproken hadden met een 4tal vrienden uit Amsterdam. Voor de gelegenheid ’s middags even een kratje Bavaria gescoord. Bavaria heeft een slimme actie: Een paar flesjes met een normaal etiket zijn gevuld met malt-bier onder het mom van: je proeft geen verschil! Proef je het wel en ben je de eerste, dan win je 15.000,- euro. Bij de melding: “Als je denkt dat dit malt is, moet je even roepen”, keken onze gasten allereerst op het etiket en verzekerde ons: “Nee, dit is geen malt”. Goed, enige uitleg verder en ze snapten het. De rest van de avond, bij het openen van een biertje hoorden we dus vooral: “Dit is een malt, ik weet het zeker!”. Natuurlijk toch maar even de nummertjes op de website van Bavaria ingetypt en nee, het waren geen malt-biertjes en die 15.000,- was ook al aan iemand anders uitgekeerd. Jammer… Maar het was verder wel een erg gezellige avond!

Leuke tentharingen, niet als je gaat backpacken, wel als het goed vast moet zitten, en ze zijn nog leuk blauw ook! In Nederland te krijgen bij de scoutshop.

Een nieuwe bril is leuk, maar een uitdaging. Ik heb dan ook erg goed mijn best gedaan om het zo lang mogelijk uit te stellen, maar nu ik al tijden met 2 verschillende brillenpootjes loop (salsa-dansen is erg gevaarlijk: start als dame achter je heer -> danspas waarbij de heer omdraait en jij een stap naar voren zet -> elleboog op je bril -> gebroken brilpootje) moet het echt.
Waarom is het dan zo’n uitdaging? Allereerst omdat je iets moet vinden waar je dagelijks mee op je kop loopt. Vervolgens heb ik een heel klein hoofd en zijn de meeste brillen dus echt een kilometer te groot. Heb je dan een leuke bril in je handen, dan kom je tot de conclusie dat je bankrekening niet blij wordt en als laatste moet Bart het ook nog een leuke bril vinden
Na alle brillen bij Hans Anders en Pearl bekeken en afgekeurd te hebben, bleek de opticien wel leuke brillen te hebben (ja, duur dus). Uiteindelijk voorlopig uitgekomen bij een kinderbril (www.bbig.nl -> metal frames -> #50 -> kleur nog onduidelijk), maar helemaal zeker weet ik het nog niet. Waarschijnlijk toch nog maar de overige brillenwinkels in Eindhoven gaan bezoeken.
Zal ik dan toch voor lenzen gaan? Lost wel een hoop ‘problemen’ op. Geen gedoe met 2 brillen (zon en gewoon) die je constant loopt te wisselen. Met sporten is het ook prettig (nu krijg ik spierpijn in mijn nek omdat ik te veel omhoog moet kijken tijdens het fietsen) en het scheelt het zoeken van een nieuwe bril. Hmmmm…

Zo’n drie weken geleden kregen alle kabouters post vanuit het Indianenreservaat in Schaijk. Een groot probleem hing boven het hoofd van Opperhoofd Zittende Stier en zijn indianen, in de vorm van bulldozers die ruimte zouden maken voor nieuwe kantoren en huizen. Maar, het tij was te keren door te zorgen dat er op donderdag 5 juli 25 Indianen in het reservaat zouden zijn. Wat een geluk dat wij van 1 tot en met 5 juli in Schaijk op kamp gingen met 24 kabouters!

Op zondagochtend werden alle kabouters ontvangen door Zittende Stier, Grote Beer, Wijze Slang, Dappere Duif, Gekookte Soep, Snelle Thijger, Witte Arend en ondergetekende. Nadat de papa’s, mama’s, broertjes en zusjes geholpen hadden om de bedden klaar te leggen was het voor hun tijd om te vertrekken. Er stond de kabouters nog veel te doen voordat ze zich een echte indiaan konden noemen.

Allereerst was het zaak een mooie hoofdtooi, ketting en totempaal te maken en het kamplied te leren:

Ergens in – Oeh ah ah
Het wilde westen – Oeh ah ah
Woonde eens – Oeh ah ah
Een Grote Beer – Oeh ah ah
Het was, het was – Oeh ah ah
Een hele beste – Oeh ah ah
Want op zijn hoofd droeg hij een veer – Oeh ah ah

Refr: We willen meer, we willen meer! Zo ging het hele kamp tekeer (2x)

In de middag is er grof gehandeld in paarden, tipi’s, dromenvangers (die erg in trek waren) en kajaks, waarvan de laatste zelfs verkrijgbaar was in een variant die over land kan varen. Alles dat we nodig zouden kunnen hebben als echte indianen hebben we gekocht en verkocht. ’s Avonds zorgde een spelletje veldkwartetten voor de nodige lichamelijke beweging.

Maandag hebben de kabouters zich bekwaamd in het spoorzoeken. Na eerst een stuk gefiets te hebben kwamen we bij het startpunt van de hike aan. De eerste routetechniek ging op papier langs bij de tipi waar de indianen thuis waren. Het concept tipi-wel-op-papier-en-niet-daadwerkelijk-in-het-bos leek niet bij iedereen helemaal duidelijk, maar we liepen gelukkig wel de goede richtingen in. Helaas brak na de lunch een fikse bui los, maar die was gelukkig maar van korte duur. Alle kabouters hebben de route uit gelopen (of gerold) en dus zijn ze voor dit onderdeel ook met vlag en wimpel geslaagd!

Dinsdagochtend was het rotweer en dus hebben we binnen flink ons best gedaan om mooie dromenvangers te maken. In de middag was het droog en om te zorgen dat het de rest van de week ook lekker weer zou zijn hebben de indianen bij de weermannen Donder, Sneeuw, Mist en Regen geprobeerd de amuletten weg te roven. De Donder donderde angstaanjagend en ook voor de Sneeuw bestond er grote angst onder de indiaantjes. Mist met haar mistbank om lekker op te chillen was gelukkig wat minder eng, en Regen hoorde je van veraf al aankomen “Regen, regen, kom maar naar beneden, Hoekah Chakah, Hoekah Chakah, Hoekah Chakah, HOE!” dus had je tijd zat om gillend weg te rennen. Het is de kabouters helaas niet gelukt om alle amuletten van Regen weg te halen en daarom was het de volgende dag echt heel erg slecht weer. Zo slecht dat we zijn gaan zwemmen in het golfbad in Oss.

Dinsdagmiddag had Gekookte Soep trouwens geen zin meer om te koken en dus hebben we zelf ons eten moeten maken. Ballen draaien, courgette en tomaten snijden, in de soep roeren en fruitspiesjes maken hebben de kabouters allemaal zelf gedaan en zo hadden we gelukkig nog wel een lekkere maaltijd.

Ondertussen is het donderdag en begint het toch tijd te worden dat we echte indianen zijn. We kunnen al heel veel, maar er zijn nog wel wat dingen die we moeten leren. In een stammenstrijd tussen de verschillende stammetjes hebben we nog geleerd om te schieten met pijl en boog en om een levend kop en schotel te maken. Touwfiguren zijn spelletjes die de indianen veel spelen en dus wij ook.

Na de lunch, die even verstoord werd door een regenbuitje, hadden de kabouters nog 1 belangrijke opdracht. Wat zijn nou indianen zonder een indianen-dans? Onder leiding van Grote Beer en Gekookte Soep is een echte dans geoefend, met begeleiding op allerhande potten, pannen en bekers. Gelukkig had iedereen zijn indianenkleding aan, zijn ketting om en zijn hoofdtooi op toen de inspecteur langs kwam om te kijken of er wel voldoende indianen aanwezig waren en of ze aan alle eisen zouden voldeon.

De inspecteur had er een hard hoofd in, maar de kabouters, ondertussen echte indianen, hebben hem snel uit de droom geholpen. En daar was niet eens een dromenvanger voor nodig! Van de dans stond hij wel even te kijken en het indianenlied heeft het hele kamp nog niet zo hard geklonken. Iedereen zag er ook echt uit als indianen en gelukkig waren het er ook genoeg. We hebben nog even moeten laten zien dat onze beste pijl en boog-schietende indiaan niet in staat was om op bizons te jagen en ook die test doorstonden we prima! Als laatste zag de inspecteur de totempaal niet staan en ging het nog bijna allemaal mis! Hij had de mannen van de buldozers al gebeld toen onze Grote Beer hem eens even dwingend in de goede richting liet kijken. Daar, bovenop de berg prijkte onze eigen totempaal! Snel en met enige tegenzin belde de inspecteur de buldozers af en met zijn staart tusen zijn benen droop hij af. Het reservaat is gered! De pannenkoeken die we daarna te eten kregen waren dan ook wel verdiend en toen stonden de ouders al weer voor de poort.

Tijd om naar huis te gaan! Maar niet nadat iedereen zijn kampinsigne kreeg, de vlag naar beneden gehaald werd en de enorme berg gevonden voorwerpen uitgedeeld werden. Natuurlijk kreeg je die niet zomaar terug. 5x opdrukken of het nazeggen van:

Zonder onze leiding kunnen wij niet leven,
Zonder onze leiding kunnen wij niet zijn.
Was er onze leiding niet, dan waren wij zo vrolijk niet.
Leve, leve, leve onze leiding

gaf je toegang tot je eigendommen. Zouden ze ervan geleerd hebben? Ik betwijfel het, maar het kamp was in ieder geval geslaagd!

Ough!
Is getekend,

Mag Best Iets Lichter Veder