Zoveel mensen lezen niet bij mij, maar als je leest en je hebt een blog, klik dan even door:

Youp van het Hek sluit zijn colum op zaterdag in het NRC altijd af met ‘Het leven is wel leuk”. Vandaag ben ik het even niet met hem eens. Soms is het leven gewoon even zwaar beroerd!

Over 2 weekjes gaan we op zomerkamp, maar de voorpret is bij de leiding al lang begonnen. Gister hebben we op de blokhut de spullen maar eens uitgezocht zodat we tenminste zeker weten dat we niet achter het net vissen en als we dan wel mis vissen, dan kunnen we in ieder geval nog wat aanschaffen. Vandaag heb ik me bezig gehouden met thema aankleding. We gaan terug naar de Griekse oudheid, de tijd van Odysseus, en dus stond de naaimachine op tafel om een zeil voor de boot te maken. Ik ben niet ontevreden.

Alleen het teken van Odysseus moet er nog op, (of in ieder geval het teken dat wij voor hem bedacht hebben) maar dat ga ik denk ik maar met papier doen. Of vilt, daar ben ik nog niet over uit. In ieder geval moet het wel een beetje makkelijk zijn, maar het moet ook blijven zitten. Naambordjes voor de verschillende ruimtes zijn geprint (“Het orakel van Delphi” voor het leidinghok ) en het kampinsigne ook. Voor nu is het weer even mooi geweest. Tijd om te gaan slapen.

De hittegolf was gisteren een feit en dus kwam het goed uit dat er ‘waterspelletjes’ op het programma stonden. En al was het dan vandaag niet zo super warm, lekker weer was het wel en een beetje nat worden kon geen kwaad. De verkensters draaiden een opkomst met ons mee bij gebrek aan leiding en dus werden de kabouters onder de verkensters verdeeld. Onder aanvoer van een verkenster werd een estafette spelletje gedaan. Welk groepje heeft als eerste een beker vol met water over gebracht? Het water moest je met je mond over brengen en dan uitspugen in het de beker die klaar stond voor je groepje. De volgende estafette race was vergelijkbaar, maar deze keer moest er een spons gebruikt worden om het water over te brengen. Als extra moeilijkheid moesten de kabouters en verkensters over een evenwichtsbalk heen lopen, want je moet niet alles op een presenteerblaadje geven. Bij het derde spel ging het om behendigheid en lomp trappen. De verkensters trapten op een plank, die halverwege op een balk steunde en waarop op het andere uiteinde een spons lag. De spons vloog door de lucht, de kabouters moesten die opvangen en leegknijpen in hun bakje. Gelukkig heeft niemand een plank voor zijn hoofd gekregen, alhoewel Paul een goede poging gedaan heeft om de plank te koppen. De wipwap die onstaan was werd gebruikt in de volgende estafette waarbij een kommetje met water op het hoofd vervoerd moest worden. Natuurlijk zonder handen te gebruiken. Jammer dat er geen camera in de buurt was, want de gezichtsuitdrukkingen waren erg grappig om te zien. Een mengeling tussen gespannenheid, angst (ohjee, water is koud) en oppperste concentratie viel van de gezichten af te lezen. Als laatste spel van vandaag hebben de kabouters sponzen over gegooid met behulp van een vuilniszak en ook weer gevangen met een vuilniszak. Daarna was het toch echt tijd voor een watergevecht! Het resultaat; Paul in de stinkloop, Anneke en Audrey nat tot op hun onderbroek, vele kabouters ook nat en ik? Ik ben geheel droog gebleven. Je gaat je telefoon binnen leggen uit voorzorg en dan zijn de kabouters ineens allemaal verdwenen. Dan ga ik ze natuurlijk ook niet opzoeken, ik ben wel goed, maar niet gek

Het gebeurd wel, dat mensen via Google op wmijn.nl terecht komen. Als dat dan op mijn weblog is, dan zie ik dat in de statistiekjes. En ik kan ook zien met welke zoekwoorden. Hartstikke informatief.
Soms echter wil je het niet weten. Zo ben ik recent twee maal gegoogled met de zoekwoorden: ‘blote willemijn’. En dan ben ik ook nog de eerste hit in het lijstje…

Van huis weg gaan, gezellig gaan dansen op de dansavond en er dan bij het naar huis gaan achter komen dat je je sleutels niet bij je hebt. “Niet zo heel erg, Bart is toch thuis”, zou je zeggen. Dat klopt, ware het niet dat mijn fietssleutel aan mijn huissleutel vast zit en ik mijn fiets op slot kan doen zonder daar mijn fietssleutel voor te gebruiken. En dus stond ik bij Scala te wachten op mijn ridder te fiets, die mijn fietssleuteltje kwam brengen zodat we samen naar huis konden fietsen. Gelukkig dat ik zo’n ridder thuis heb zitten. Driewerf hoera voor de ridder te fiets!
Hoera! Hoera! Hoera!

Het is weer weer om je benen bloot te hebben. Dat doe ik dan ook, maar met mijn donkere haren vind ik haarloze benen toch mooier (of zorgt de media ervoor dat ik het mooier vind? Daar ben ik nog niet over uit ). In ieder geval vond ik dat gescheer om de paar dagen maar niets. Vroeger heb ik wel geharst, maar dat is zo’n plakkerige bedoening en, alhoewel ik het niet super pijnlijk vond, koste het toch altijd weer even wat overtuigingskracht om die strip eraf te trekken.
In de bus viel laatst een foldertje van die Eindhovense lampenfabrikant die ook nog een heleboel andere dingen maken. De zomerse actie die ze hebben zorgt ervoor dat ik een DVD krijg (waarvan ik nog niet weet of ik die ook wel wil hebben…) en dat ik het artikel in kwestie 2 maanden op proef mag proberen. Dus, sinds vanmiddag ben ik de bezitter van een masserende epilator, die jammer genoeg niet geschikt is om mijn rug te masseren, maar die mij wel van mijn beenhaar moet verlossen voor langere tijd. Na wat dingetjes gelezen te hebben op het internet, kwam ik tot de conclusie dat het toch erg pijnlijk moest zijn. Ik ben dus maar eens begonnen met een douche om de boel wat soepel te maken en daarna zette ik, toch enigsinds zenuwachtig, de epilator op mijn been.
Het viel me erg mee. Niet dat het nou een lekker gevoel is, maar echt pijnlijk is het nou ook weer niet. Naderhand natuurlijk van die mooie rode bultjes, maar dat is logisch. Even insmeren met een verkoelende lotion en het ietwat onplezierige gevoel is alweer weg getrokken. Een paar eigenwijze haren die zijn nog blijven staan, maar die krijg ik nog wel! Voorlopig ben ik blij met mijn aankoop.

MedeScala-bewoners Quadrivium bestonden dit jaar 40 jaar en dat werd onder andere gevierd met een concert gehouden in het Frits Philips. Bart en ik togen erheen en natuurlijk zagen we nog veel meer scala-bewoners wat erg gezellig was.
Het concert zelf werd erg goed uitgevoerd. Alle onderdelen van Quadrivium kwamen aan bod, soms alleen, vaak tezamen. Er werden vier stukken ten gehore gebracht die ik niet allemaal kon waarderen. Het openingsstuk was mooi, het tweede stuk was apart. Er zaten intrigerende stukken in, mooie stukken, maar ook stukken die ik totaal niet kon waarderen. Na de pauze wederom een stuk dat wat mij betreft soms intrigerend, soms mooi, maar soms ook niet mijn smaak was. Het laatste stuk maakte het weer goed, dat stond weer als een huis en was meer in mijn straatje. Al met al was het weer een leuke avond. Ik kijk vol spanning uit naar volgend jaar, dan staat onder andere de Carmina Burana op de planning.

Ja, ook de kabouters vonden het warm. Een spelletje rennen in het bos was dan ook wel voldoende. Daarbij moest de leiding op post zitten om de kaartjes met vuur, water of spons uit te delen, alleen werden zij op gegeten door de muggen. Dus ook zij vonden een spelletje wel genoeg. Na een bekertje water tegen de dorst zijn we door gelopen naar de zandvlakte alwaar we een potje hokjes-sleuren gedaan hebben. Verdeel de meiden over 4 groepen en over 4 kwadranten. Laat Paul verzinnen welke groepje uit hun hokje gesleurd mogen worden door welk andere groepje en het feest is compleet, vooral ook omdat alles mag. Het viel mee, een keer een schop tegen een knie, een keer een zandhappertje en een keer iemand los gelaten terwijl ze nog niet op de grond lag. Gelukkig niets aan de hand, even een grap maken en er wordt alweer gelachen. Na nog een lekker bekertje limonade zijn we op de terugweg via het strandje gegaan alwaar nog even pootje gebaad kon worden. Pootjes houden overigens bij sommige kabouters op na de haargrens. Met dit weer kun je ze dat niet kwalijk nemen. Wat later dan de sluiting waren we terug op de blokhut alwaar de mama’s en papa’s de kabouters weer mee naar huis mochten nemen. Tot de volgende week maar weer!

Onder het motto:

Dorst?
Posch en Wmijn flikken het weer!

stond ik achter de bar in de Tent, terwijl Posch gezellig op de bank zat. Het was dan ook niet zo druk op het feestje dat we alletwee achter de bar moesten staan en op deze manier kon hij het mooi van me over nemen toen ik om 01:30 besloot dat het mooi was geweest en dat ik morgen toch weer vrij op tijd mijn bedje uit moest. Een vriendin zou blijven slapen, maar zij bleef nog even. op het feestje in de Tent hangen. Eenmaal thuis zat Bart gezellig te kletsen met de andere helf van het stel en dus ging ik nog even op de bank zitten om even te kletsen. Het resultaat was dat ik in ieder geval samen naar huis had kunnen fietsen in plaats van alleen, aangezien de vriendin ondertussen ook thuis aan kwam (en dus ook enigsinds verbaasd mijn kant op keek). Uiteindelijk deed ik om 04:00 uur het licht uit, terwijl om 08:00 uur mijn wekker weer ging. Toen ik na de scouting thuis kwam, ben ik dan ook maar mijn bed in gedoken. Ik probeerde nog met Bart dingen te overleggen, maar veel verder dan “Dan kunnen we… stilte …uhh… wat zei ik net ook alweer?” kwam ik niet echt. In mijn hoofd werden de zinnen wel afgemaakt, maar dan op de meest wazige manieren. Nee, 4 uur slapen is voor mij duidelijk niet voldoende. Volgende keer toch maar wel gewoon mijn bed in duiken!

Ik dacht, laat ik weer eens iets nuttigs voor de vereniging doen, behalve contributie betalen, en dus ben ik in de ‘bestuurlijke vernieuwing’ ( ) commissie gaan zitten. Vanavond hadden we onze opstart bijeenkomst. Twee leden uit het huidige bestuur, twee leden uit het kandidaats bestuur en ik als oude bal. Het is interessant om eens te duiken in de statuten die toch zo’n 15 jaar oud zijn (ja ja, we gaan een lustrum jaar in) en te kijken of die niet eens aangepast moeten worden. Het nadeel is dat dat geld kost, redelijk veel geld, maar daar beslist gelukkig de ALV dan weer over. Wij hoeven alleen advies te geven. Het Huishoudelijk Reglement moet ook eens uitgepluisd worden. Er schijnen tegenstrijdigheden in te zitten en dat is natuurlijk niet erg werkbaar. En dan zijn er ook nog ALV-besluiten die genomen zijn en die misschien eigenlijk wel in het HR zouden moeten staan of die de boel alleen maar onduidelijker maken. En natuurlijk is er ook nog het Burgerlijk Wetboek dat we niet tegen mogen spreken. Dit commissie-lidmaatschap staat in ieder geval garant voor een aantal avondjes mierenneuken. Daar ben ik tenslotte een oude bal voor, schijnt het, dus dat zal ik maar eens waar gaan maken, dan!

De BBC schrijft het volgende:

Woman ‘ordered to marry rapist’
An Indian woman who was allegedly raped by her father-in-law is now being ordered by a council of community elders to marry him. The council says under Islamic law the rape has nullified her marriage, according to media reports.

[hele stuk]

Daar gaan al mijn haren (ja, alle!) recht overeind van staan. Gelukkig gaan er ook daar stemmen op dat dit vonnis niet terecht is en dat de schoonvader toch degene is die gestraft moet worden. Je vraagt je toch af waar de ‘council of community elders’ hun hersenen hebben zitten.

Tja, de vakantie staat voor de deur. Bepaalde dingen houden dan op voor een bepaalde tijd, daar is het vakantie voor. Zo ook de yoga lessen op het sportcentrum. Had ik mezelf weer eens op een dinsdag op de TU/e geplanned zodat ik ook naar de yoga kon, stond ik daar voor een dichte deur. Waren de lessen al afgelopen voor dit jaar. Wat ondankbaar dat ik niet gewoon blij ben met het mooie weer en de aankomende vakantie. Nou ja, maar heel even dan. Toen ik lekker op het grasveld lag vond ik het al een stuk minder erg.

Tien jaar geleden, rond deze tijd begon het toch echt te kriebelen. De wereld jamboree 1995 stond voor de deur en ik deed mee! De WJ werd in Dronten gehouden en begon voor mij met het in huis hebben van 2 Deense troepstaf en 3 Groenlandse meiden. Dan de WJ zelf en na afloop 3 Australische meiden en 2 troepstaf die wederom een paar dagen bij ons verbleven. Met mijn eigen troep hadden we 4 voorbereidingsweekenden, omdat we van allemaal andere scoutinggroepen afkomstig waren. Vanuit de Jan van Speijk gingen we met zijn vijven het avontuur beleven. Nu, 10 jaar later was een mooi moment om weer eens bij elkaar te komen. Het was erg gezellig, mede doordat veel mensen gekomen waren. Kinderen waren er nog niet (op die 2 van de troepstaf na, dan), maar er was al een groot aantal mensen getrouwd in de tussentijd. Sommige mensen waren onherkenbaar, anderen waren geen steek veranderd. Ik was geen steek veranderd zei men, maar men miste mijn hoed en mijn sjaal, in die tijd onafscheidelijk! Al met al wat het een gezellige middag, met een kampvuurtje en broodjes om er boven te bakken kon het voor mij toch eigenlijk al niet meer stuk, maar het gezelschap was ook goed. Wel erg grappig om te realiseren dat je het nog steeds met dezelfde mensen beter klikt dan met anderen.

Het is fantastisch om te zien dat kabouters zich 2 uur zoet kunnen houden met het zoeken naar kaartjes in het bos. De kaartjes gaven namen van hoofdsteden van landen, inwonertallen van die landen en ook hoe je hallo of dag zei in de taal van het land. Dit moest dan ingevuld worden in een grote tabel. Volgens sommige kabouters ligt Brussel in Duitsland en is farvel (= Deens voor tot ziens) de hoofdstad van Zweden, maar verder ging het best goed. De leiding had een top-ochtend! De afwas hebben we kunnen doen voor de sluiting, we hebben lekker in het zonnetje gezeten en de meiden vermaakten zichzelf. Wij konden lekker kletsen en het zelf al even over kamp hebben. Relaxed hoor!

Geen pakje boter leggen boven op het deksel van het gasfornuis als de oven die er onder zit aan staat. Dat wordt echt een hele smerige plakbende!

Ik fietste per ongeluk verder mee met Bart dan mijn bedoeling was, daardoor kwam ik langs de rook en waterschade winkel en dus liep ik daar even naar binnen. Blijkbaar is er ergens een Hema afgebrand want de spulletjes kwamen me erg bekend voor en het doorstrepen van het logo werkt niet zo goed als de bril van Clark Kent dat voor Superman doet. In ieder geval zag ik tot mijn vreugde bestek liggen. Nu hebben wij het duurste bestek dat de Hema in het assortiment heeft (in ieder geval op dit moment), maar hier lagen alle messen, vorken en lepels voor 1,25 euro. Ik heb dus zojuist onze bestekset even flink aangevuld zodat we nu tenminste lang niet af hoeven te wassen als de vaatwasser het begeeft

Gisteren hebben we heerlijk asperges gegeten bij de ouders van Bart. Spontaan moest ik denken aan de uitspraak van een van de kabouters:

Mijn plas stinkt wel een beetje, want ik heb gisteren asperges gegeten

Heerlijk, die meiden, ze flappen er de leukste dingen uit, op de leukste momenten.

Dat hebben we ook weer gehad. En zowaar ging het nog best relaxed ook. Zelf de Paso Doble die ik met Laurens (zij gaat normaal als Laura door het leven ) danste ging nog best goed. Oke, we gingen even totaal de mist in, maar dat heb je met een dame die de heren-passen danst. Zo sta je spontaan tegen de richting in te dansen. We zijn maar even opnieuw begonnen…
Salsa ging aanzienlijk beter dan vorig seizoen, en dat terwijl we geen figuur van de les gedanst hebben! Maar, het voelde veel meer als salsa en het zag er blijkbaar ook veel salsa-iger uit. Ons cijfer was dan ook 2 punten hoger dan de vorige keer.
Aan het eind van de avond blijft over: een leuke cijferlijst, een gezellige avond, vermoeidheid en pijn in mijn voeten. Ik denk dat ik maar eens ga slapen.

De vlucht naar Helsinki en weer terug is geboekt. Nu nog verzinnen wat we allemaal gaan doen in die drie weken. Een paar dingen staan vast, vrienden bezoeken in Helsinki en een bruiloft in Porvoo aan het eind van de vakantie. Dinsdag ga ik met een vriend naar de Zwerfkei in Woerden want hij heeft een rugtas nodig voor zijn wereldreis en ik heb ook een nieuwe rugtas nodig. Ik loop me al tijden te ergeren aan de mijne (kapotte ritsen en voor lopen een minder handig model), dus nu is een goed moment om hem te vervangen. Finland, here we come!