Die plotselinge temperatuursovergangen, ik vind het maar niets. Ik heb het koud, ik zit met een trui aan, een kruik onder mijn voeten en ik zou bijna de verwarming aan doen… Kan dit niet een beetje geleidelijker, zodat ik er tenminste een beetje aan kan wennen?

Het was me het nachtje kamperen wel. Aangekomen op de natuurcamping begonnen we met koken, natuurlijk nadat we ons kampement hadden gemaakt. Om op te koken gebruiken we een brandstofflesje waar allerlei brandstof in kan, met daaraan een brandertje. Je moet pompen om de boel op druk te brengen en soms moet je dat tussendoor ook doen. Dat deden we en dat ging mis. De brandstof spoot eruit en natuurlijk vat dat vlam. Gelukkig hielden we beiden het hoofd koel en vulden we elkaar goed aan. Ik leegde het pannetje met water dat we wilden koken over de vlam heen, Bart haalde brandbare spullen uit de buurt, ik draaide de brander dicht zodat die in ieder geval uit stond en goot de waterzak leeg, maar dat was nog niet genoeg. Bart bedacht zich dat we iets nodig hadden om de vlammen af te dekken en ik bedacht me dat de wollen poncho die mijn Oma uit Mexico voor me meegenomen had daar het beste voor was. Brand meester. De poncho heeft een enorme schroeiplek en daar baal ik stevig van, maar dat is maar materiaal…
Bart is zijn hand onder de kraan gaan houden (helemaal niets meer aan de hand!) terwijl ik bij de beheerder ben gaan melden dat we 1 nachtje wilden blijven. De openingszin: “Hallo, ik ben Wmijn en we hebben zojuist geprobeerd uw camping af te branden”, heb ik maar achterwege gelaten
Ik was een beetje huivering om weer met koken te beginnen, maar eten moesten we toch. De andere brander hebben we aangestoken, gelukkig verder zonder problemen. Wat zeggen ze ook alweer, als je van je paard valt, moet je er meteen weer op klimmen anders durf je nooit weer.
Met de schemering kwamen ook de muggen, ik heb er altijd wat minder last van dan Bart, maar zelfs ik vond het niet echt grappig meer. Na een wandelingetje zijn we dan ook ons tentje in gekropen. Ditmaal hadden we ons knusse 2 persoons tentje mee om uit te proberen voor de zomervakantie. Gelukkig hoef ik of Bart er ‘s nachts nooit uit en dus konden we prima het kleine beetje voortent volbouwen met onze rugtas en schoenen. Jammer, helaas, dit keer werd ik wakker om 3:45 uur en ik ging het toch echt niet volhouden om tot de ochtend mijn blaas niet te ledigen. En dus trok ik mijn jas aan (en dat zit echt niet lekker op je blote huid!), ritste de rits van de binnentent open en probeerde de rugtas naar binnen te halen en mezelf naar buiten te werken zonder dat Bart wakker werd. Da’s dus niet gelukt. Maar, met uiteindelijk een lege blaas kon ik wel weer slapen.
‘s Ochtends dreven we de tent uit, begeleid onder de accordeon muziek van onze buurman. Niet mijn idee van het wakker worden op een natuurcamping. Vogeltjes wil ik horen fluiten, beestjes wil ik horen zoemen (geen muggen!), maar ik wil geen accordeon horen die ‘aan de amsterdamse grachten’ speelt!
Nou ja, ons kampeeravontuur eindigde op het moment dat de muggen weer vervelender begonnen te worden. We hebben de spullen ingepakt, tent opgerold en zijn weer naar huis gegaan. Het is een raar fenomeen dat kamperen, je kunt je ergeren aan van alles, er kan van alles fout gaan, en toch is het heerlijk. Het is waar we aan toe waren, even lekker met zijn tweetjes, geen computers, even niet nadenken, even er helemaal uit, al is het maar 25 km van huis.

Eindelijk ingepakt! Als je een nachtje gaat kamperen, neem je evenveel zooi mee als voor een hele week. Bart en ik gaan in ieder geval eens even lekker een nachtje in een tentje liggen. Geen email, geen Bokt, geen studie, alleen lekker saampjes. We zijn er weg van, doei!

Al tijden lees ik bij Amiek niets anders dan verhalen over de Moulin Rouge. Vanavond hebben we het dan eindelijk mogen zien. Het was ‘spectacular, spectacular’. Er zaten goede stemmen bij, er werd leuk geacteerd, de muziek was top (kippenvel bij Roxanne, het blijft een waanzinnig mooi nummer!!), kortom, het was erg leuk.

En wat kreeg ik een heimwee! Heimwee naar die tijd van de middelbare school, alwaar er ieder jaar een theaterproductie was en waar om het jaar een musical gemaakt werd. Heimwee naar het op school zijn op de meest rare tijden in een verlaten school. Bouwen aan decorstukken, muziek instuderen met het Kombo (ja, dat moet met een K geschreven worden, dit keer geen spelfout van mijn kant ), thee leuten met de Technische Kommissie (ja,ook met een K). En natuurlijk de week van de uitvoeringen. Compleet kapot in je lessen zitten, leven op school. Heerlijk! Amiek, bedankt voor het ophalen van de herinneringen!

Tjonge, 3 meiden fietsen zo’n 20 minuutjes en in die 20 minuutjes is er naar ons getoeterd, geschreeuwd en zijn we aangegaapt en dat dan herhaaldelijk. Blijkbaar zijn drie paar blote armen en benen teveel voor de nog in winterslaap verkerende harten en hoofden van de mannen…

Het half jaartje dat ik vorig jaar in Denemarken gezeten heb, heb ik deelgenomen aan het EPS (European Project Semester). Het was een super tijd! Gisteren was een van de Finnen met zijn vriendin in Amsterdam en dus togen de Nederlanders van EPS naar Amsterdam. Het was super gezellig, mijn kaken deden op sommige momenten pijn van het lachen. Goede herinneringen opgehaald, leuke nieuwe dingen besproken en tussendoor wat door de stad heen gelopen.
Het gedoogbeleid met betrekking tot softdrugs, dat hadden we al een keer uitgelegd, ditmaal hebben we uit gelegd hoe kraken in zijn werk gaat omdat een van ons anti-kraak woont. Echt begrepen hebben ze het niet “so, you break into a house, and then you phone the police that you did that? ” Helemaal ongelijk kon ik ze niet geven, het is toch wel enigsinds vreemd. Aan de andere kant is het ook van de gekke dat huizen meer dan 7 jaar leeg kunnen staan (het huis naast mijn oude studentenhuis) terwijl er toch echt vraag is naar woonruimte, (zeker onder studenten, maar ook genoeg onder starters en doorstromers) zonder dat er iets aan gedaan wordt.

Spam, ik snap het niet, ik vind het irritant, ik erger me eraan, etc. Maar vandaag had ik een spammetje dat me even deed glimlachen

Call out Gouranga be happy!!!
Gouranga Gouranga Gouranga ….
That which brings the highest happiness!!

Na even zoeken kan het van alles zijn, maar ik ga toch voor de Hare Krisna uitleg, namelijk, dat ‘gouranga’ ‘geluk’ betekent. Bij deze dus gouranga voor iedereen

We hebben, correctie, we hadden, een Nee-Nee sticker. Al die foldertjes zijn leuk, maar uiteindelijk levert het vooral een hoop onnodig papier op. Maar, iemand anders dacht daar anders over en weg zijn de Nee-Nee stickers uit onze straat. Ik heb tot nu toe twee theorieën:

1. De foldertjes-bezorgjongen (of meisje) krijgt per set afgeleverde foldertjes betaald en baalt dus van die stickers.
2. De mensjes die het oud papier op komen halen balen van de afnemende hoeveelheid papier en dus wederom van de afnemende inkomsten.

Iemand anders nog een goede toevoeging op de theorieën? Ik snap het in ieder geval niet en ik baal van het feit dat we nu weer zo’n sticker kunnen gaan halen (de vorige keer heeft ons dat 3 weken gekost ).

De ingredienten voor de DWEK*dag 2005: Ongeveer 200 groene en blauwe bloesjes, inhoud ongeveer tussen de 7 en de 11 jaar, en ook nog een aantal met inhoud belegen, jong belegen, of oud belegen (ik val natuurlijk onder de jong belegen afdeling ). Een oma die 80 werd maar geen visite zou krijgen van haar kinderen, maar wel kleinkinderen bij wie je opdrachten/spelen kon doen om aanwijzingen te krijgen over waar die kinderen nou eigenlijk verblijven zodat je ze kunt uitnodigen, en, bovenal, heerlijk weer! De DWEKdag was erg gezellig, de DWEKkers hebben goed hun best gedaan om uitnodigingen bezorgd te krijgen en dus had Oma toch nog visite op haar 80ste verjaardag! En wij hebben er weer een badge bij voor op onze blouse, de mama’s mogen weer aan het naaien

*Dolfijnen, Welpen, Esta’s, Kabouters

Heerlijk, de eerste BBQ van het jaar. Gezellig met een stel vrienden, heerlijk in de tuin. Lekkere dingen op de BBQ (forel, gemarineerde garnalen, wraps met geitenkaas en courgette, zeer smakelijke salade, turks brood, kip in bacon met knoflooksaus en als toetje rabarber met aardbeien (over het algemeen vrij naar de AH )) en een prima temperatuurtje om buiten te zitten. Er miste 1 ding helemaal aan het eind, zeg maar, het toetje-toetje. Het toetje bestaat eigenlijk traditioneel wel uit een bananenboot (banaan open ritsen, chocolade erin, dicht ritsen, inpakken in folie en dat in de kooltjes leggen totdat alles lekker zacht is), maar dat hebben we deze keer vervangen door rabarber bij overschot aan rabarber. Het was niet vervelend Maar daarna… daarna hoort toch echt een marshmallow op een stokje boven de kooltjes, of beter nog een s’mores (staat voor ‘give us more’, maar dan de korte versie en bestaat uit een geroosterde marshmallow met een mariakaakje aan beide zijden en daartussen nog een stuk koetjesreep). Maar die waren er niet. Geen marshmallows, geen koetjes repen, geen mariakaakjes, niets! Ik vind dat we maar snel weer moeten BBQen, dit kan eigenlijk echt niet

Het verjaarsfeestje van een dansvriendin werd gevierd in de sociëteit van Demos met als thema safari. Zoals eerder geschreven ging ik als toerist en ik had er zowaar zin in (ik ben niet zo thema-feestig). Aangekomen lagen de reisgidsen klaar om het gastenboek op te leuken en ik kwam helemaal in de stemming (feest- en vakantie-, overigens). De bowl in combinatie met vanille-ijs en safari was lekker, maar tijdens het tweede glas vroeg ik me af waarom ik safari vroeger zo lekker vond. Het glazuur sprong spontaan van m’n tanden, wat een zoete toeli zeg! Oh, wacht, dat is waarschijnlijk precies waarom ik het vroeger lekker vond
Voor thema-aankleding was ook gezorgd. Een pluche zebra op de tap en wat andere safari-knuffels her en der verspreid. En wat is een safari zonder blaaspijp en een olifantje of leeuw om op te schieten. Dat moest ik natuurlijk even uit proberen, maar niet op de beestjes, dat is zielig. Ik was in de ruimte aan het schieten, van mensen vandaan, dus ik weet niet hoe het komt, maar ik verzeilde weer in een bar-gevecht. Dit keer dus zonder water, maar met de blaaspijp en dat was fijn. Voor mij, voor de barman en voor de overige gasten. Misschien ligt het aan mijn t-shirt? Dit is de tweede keer dat ik het aan heb en de vorige keer liep vrij nat af. Hmmmm, maar eens goed nadenken over wanneer ik het weer aan trek!
De overige gasten gingen nog even verder met de nachtelijke safari, maar morgen staat voor mij een hele dag scouting voor de boeg, dus ik ga mijn tent, uh, bed maar eens opzoeken.

De moeder van Bart kwam vandaag aanzetten met een tas rabarber uit eigen tuin. Heerlijk! Vorig jaar had ik een super simpel recept voor een rabarber taart, het was iets met bladerdeeg, daar dan een mengsel van rabarber met bloem en suiker in leggen. Vervolgens een room-ei mengsel toevoegen, bakken en klaar. Het frustrerende is dat ik het recept niet meer kan vinden. Ik heb al mijn kookboeken al gehad, mijn bekende internetbronnen… wacht even!! Een van die bronnen heb ik nog niet gehad, meteen even zoeken. Jawel, ik heb het recept gevonden op snelklaar.nl. Yes! Nu kan ik met een gerust hart op weg naar mijn safari-feestje. In stijl kleden word op prijs gesteld… hmmm, ik geloof dat ik mijn hoed op zet en een weg-werp cameratje mee neem en dus de toerist uit ga hangen

Gisteren had ik mijn één na laatste tentamen binnen deze opleiding. Het vak Consument en Milieu heeft me flink wat hopeloze momenten gegeven, maar ik heb er ook ontzettend veel van geleerd. Het tentamen heb ik denk ik wel gehaald, alhoewel ik niet verwacht dat het ruim is. Ik vind het erg moeilijk om in te schatten aangezien ik niet weet hoe de docent het nakijkt. Daarbij tellen de ingeleverde antwoorden op discussievragen en kritiekpunten op wetenschappelijke artikelen, de gehouden referaten en de deelname aan de discussie tijdens het college ook mee. Nou ja, het is gewoon een kwestie van afwachten, ik kan er nu toch niets meer aan veranderen

Ik kon het niet laten. Het was te verleidelijk. De geuren, de geluiden. Alles om me heen werkte tegen!
De afgelopen twee dagen heb ik in de kantine in het bestuursgebouw van de TU/e zitten studeren omdat het daar, buiten lunchuren, lekker rustig is. Vandaag ben ik voor de bijl gegaan en heb een broodje kroket met mosterd gegeten. 1,60 euro moest ik afrekenen en ik dacht ineens, die prijs komt me bekend voor. 1,60, dat betaalde ik in mijn eerste jaar ook voor een broodje kroket met mosterd, maar dan wel in guldens Ik weet nu ook weer waarom ik dit van mezelf niet zo vaak mag en mocht, want ook toen vond ik het al teveel geld.

Viavia krijg je wel eens een linkje toe gestuurd. Om de volgende hebben we hartelijk gelachen, alhoewel er een serieuze boodschap achter zit. Ook als je geen starwars-fan bent is het leuk, en ik kan het weten, ik heb geen starwars-film gezien
Klik op de link en veel plezier (downloaden duurt wel even…).

Afgelopen weekend heb ik een 25-jarige bruiloft mogen fotograferen. Dat is altijd leuk om te doen. De gasten waren aardig, het jubilerende bruidspaar en de kinderen daarvan ook en de locatie was mooi. Jammer dat het weer niet helemaal mee werkte. We hebben wel even foto’s buiten kunnen maken, maar we moesten opschieten want het begon alweer te regenen.

Ik liep rond met de EOS 300D, met extra accupakket en een enorme flitser. Helaas was er niets van mij bij (camera van Bart, flitser van DM), maar mensen gaan er automatisch vanuit dat je heel goed bent als je met zo’n gevaarte rond loopt en dat het wel een zeer goede camera zal zijn, want hij is zo groot! Ik moet de foto’s nog kritisch gaan bekijken, maar mijn tentamen moet even voor gaan. Na even snel kijken geloof ik dat er wel wat leuks tussen zit, maar eigenlijk vind ik dit altijd een ramp. Stel nou dat ze mislukt zijn?! Mijn maag krimpt alweer samen bij de gedachte…

Mijn vertrouwen in de mensenheid is weer een beetje gestegen. Ik had mijn fiets op het station neer gezet, maar mijn lampjes zaten er nog op. Wonderwel zaten ze er na een hele dag daar gestaan te hebben nog steeds op mijn fiets. Wow!

Vrijdagavond verzamelden we op de blokhut. Op de poort hing een mededeling van de politie. Al enige dagen is er rondom het oud meer, dat naast de blokhut ligt, enige mysterieuze activiteit waar genomen. Er zijn nog geen dingen gebeurt om bang van te worden, maar de ogen en oren goed open houden en waakzaam zijn, kan zeker geen kwaad! De kabouters lieten zich niet uit het veld slaan (de ouders die de volgende ochtend de verkenners kwamen wegbrengen voor de LSW stonden vol aandacht te lezen ) en begonnen met een potje poortbal, totdat… “He! Daar zit een man achter de bomen!” Onverschrokken renden ze zijn richting op. De man bleek Victor Vigilius te zijn en zijn verhaal was het volgende:

Precies 500 jaar geleden, toen deze contrijen nog tot het landschap van Graaf van den Bosch behoorde, werkte hij als jachtopziener in de uitgestrekte bossen rond het oudmeer. Hij was heel gelukkig samen met zijn vrouw en kinderen. Tot op een dag een vreselijk noodlot hen trof. Een blikseminslag verwoeste hun huisje en in de daaropvolgende brand kwamen zijn vrouw en 3 maanden oude baby om het leven. Hij was overwelmd door verdriet en begon door de bossen te dolen. Na een lange tijd ontmoette hij de goedaardige heks Mirabelle, die erg veel medelijden met hem had. Met haar toverkunsten maakte zij het mogelijk voor Victor om zijn vrouw en kind nog eenmaal te zien. Dit koste echter een hoge prijs, want Mirabelle wilde als tegenprestatie, dat Victor de alleswetende spreuk bemachtigde. Volgens de legende zou deze ergens in het huidige brabant verstopt zijn en zeer goed beschermt zijn door de dieren en geesten van het bos. Victor zou niet rusten voordat zijn opdracht vervult is.
Mirabelle is nu dood, maar Victor is er nog steeds niet in geslaagd om de alleswetende spreuk te bemachtigen. Wel heeft hij informatie gevonden en vrienden gemaakt. Eens in de 250 jaar komt de spreuk bovendrijven. Vorige keer was hij te laat, maar nu zal hij hem zeker vinden! De spoken van het bos willen hem helpen, en willen hem vanavond iets laten zien, maar Victor wil graag de wacht houden bij een plek waar hij denkt dat de spreuk zal verschijnen. Hoe moet dat nou, hij kan niet op 2 plaatsen tegelijk zijn…

De altijd behulpzame kabouters (en enigsinds lui aangelegd) boden aan om voor Victor de wacht te houden, zodat hij de tocht kon lopen. De leiding besloot echter, dat wij de tocht van de spookjes wel zouden lopen en dat Victor de wacht kon houden. En zo liepen we de route die de spookjes aangaven. Aan het eind van de tocht lag een briefje waarop de opdracht stond om een schimmenspel op te voeren waarin spookjes vragen om de alleswetende spreuk. Aangezien het al donker aan het worden was, zouden we daar morgen wel eens naar gaan kijken. Maar eerst nog even een broodje bakken bij het kampvuur, een paar liedjes zingen en dan naar het matje en de slaapzak! Nadat de kabouters naar bed waren, heeft de leiding zich nog prima vermaakt bij het kampvuur, totdat het ook tijd was om de slaapzak op te zoeken.
De volgende ochtend werd er natuurlijk ochtend gymnastiek gedaan en ontbeten, waarna we snel begonnen zijn met het maken van de spookjes en met het schrijven van een schimmenspel verhaal. Toen de verhalen opgevoerd waren kwam Victor aangerend en vertelde opgewonden dat de alleswetende spreuk verschenen was, midden op het oud meer! Alleen, hij kan niet zwemmen en dus heeft hij de hulp van de kabouters nog een keertje nodig. Met behulp van de verkensters is er een vlot in elkaar gepionierd en daar speurden ze te vlot het oud meer af, totdat ze de flessenpost gevonden hadden. Eenmaal terug op de blokhut bleek inderdaad dat de fles de alleswetende spreuk bevatte en na die 3 keer uitgesproken te hebben kwam Victor niet meer terug. Het moest dus gelukt zijn! Moe, tevreden, zwart (van de modder/het zand) en met een snoepketting gingen de kabouters weer naar huis. Weer een avontuur rijker!

En erg hongerige muizen ook nog.
Bij ons.
In de kelderkast.

Nee, ik word er niet blij van als ik 500 gram pasta ineens niet meer terug vind… De lege zak, met 1 gaatje en keutels, die vond ik wel terug.

Studeren gaat de laatste tijd niet zo soepeltjes als ik zou willen. Teveel afleiding om me heen als ik thuis zit en te weinig zin om ergens anders heen te gaan. Vandaag ga ik mezelf dan maar eens een schop onder mijn lieftallige kontje geven zodat ik op de TU ga zitten om te studeren. Dat gaat vast werken!