Vandaag kwam Yvo, mijn neefje bij ons zodat we op hem konden passen. We hebben van alles gedaan, zoals te zien is in de fotocollage hieronder. ‘s Ochtends hebben we gekleurd, met de blokken gespeeld, gepuzzeld, eigenlijk te veel om op te noemen. ‘s Middags zijn we naar het park en de kinderboerderij geweest en daar hebben we veel tijd door gebracht. Ze hadden allemaal leuke beestjes, alhoewel de geitjes toch wel een beetje eng waren. De cavia’s heten avica’s en als je poep ziet, dan roep je heel hard “poep!” en vervolgens stamp je erin… (gelukkig waren het redelijk harde keutels). Je kunt begrijpen dat ik mijn lachen niet echt kon houden, zo onschuldig als hij naar me keek

We hadden maar 1 keertje onenigheid vandaag, en dat was toen ik na 3 keer toch echt niet meer met hem van de hoge glijbaan af wilde zoals ik ook gezegd had. Toen was het tijd om al huilend te kruipen over het grasveld om vervolgens op het voetpad te gaan zitten huilen. Wat ben ik toch een onaardige tante! Gelukkig hebben we het weer bij gelegd en zijn we naar de kleine glijbaan gegaan alwaar het ook heel leuk was (en die kon hij tenminste helemaal alleen). Eenmaal thuis was het tijd voor een Bob de Bouwer-DVD en ook ik was daar hard aan toe. Samen hebben we dus lekker gekeken hoe Bob dansles nam voor het grote bal van die avond (ja, Bob wel…). Daarna (en tussendoor) heeft Bart mijn neefje vermaakt, (of heeft Yvo Bart vermaakt?) en ben ik gaan hardlopen. Toen ik terug kwam werd Yvo weer opgehaald en hebben we nog even een kusje uitgewisseld. Het was gezellig!

Ik heb een Deense fiets. Na 5 maanden trouwe dienst in Denemarken heb ik hem mee naar Nederland genomen. Het is een enorm stoere fiets, met een enorm stoer mandje voorop. In Denemarken is dat heel normaal. De fietsenrekken zijn er zelfs op aangepast lijkt het. Tenminste, daar had ik geen probleem met mijn fiets in het rek zetten tussen twee andere fietsen in, maar nu moet ik toch flink wat moeite doen om mijn fiets te stallen. Maar dat neem ik voor lief, het is een lekker fietsje met een handig mandje! Maar, vandaag gebeurde het. Na een bezoekje aan de AH frotte ik mijn tas in mijn mandje en vervolgens bleek het mandje stuk te zijn ;( Nu moet ik dus echt op zoek naar een nieuw mandje, want het is echt verrekte handig om er eentje te hebben en als je eenmaal ergens aan gewend bent… Ergens wel jammer dat ze die mandjes hier in Nederland ook verkopen, ik had best een ‘goede’ smoes willen hebben om naar Denemarken te gaan

Vandaag had ik een tentamen, een van de laatste drie en ik heb hem binnen (niet ruim, maar binnen is binnen ). Aangezien ik nog twee tentamens voor de boeg heb, heb ik mijn laatste tentamen-planning gemaakt. En dat voelt toch een beetje raar. Ik ben rond aan het kijken voor afstudeerplaatsen, maar het lijkt nog zo ver weg. En toch komt het ineens heel erg dichtbij. Het is raar om over een maandje mijn laatste tentamens gedaan te hebben en te beginnen met het afstuderen. Dat is dan toch echt het begin van het einde van mijn studententijd. Mijn leventje gaat veranderen. Half oktober moeten we dit huis uit, tegen die tijd ben ik al een heel eind met het afstuderen en dan, ja, dan… Het voelt raar, maar eigenlijk is het heel normaal. Zoveel meer mensen hebben hetzelfde gedaan of gaan hetzelfde doen. Ach, het is waarschijnlijk gewoon even wennen.

Jawel, we lijken wel een hotelletje te runnen hier. Afgelopen nachten boden we onderdak aan M en R die hier bleven pitten in verband met de bruiloft en andere Eindhovense bezigheden. Vanavond slapen mijn ouders hier. Gezellig hoor! Alleen jammer van dat tentamen op maandagochtend… Zonder dat tentamen hadden we gisteren lekker kunnen BBQ-en in de ‘hoteltuin’, nu hebben we in de tuin gegeten. Dat was ook al erg lekker.

Het Oud Meer ligt naast onze blokhut en was vandaag onderwerp van een dispuut tussen ridder Paul en mij, ook ridder (en niet de fee of de prinses zoals voorbijgangers meenden. Ik moet wat aan mijn imago doen…). We vonden beiden dat we het recht op het ‘Oud Meer’ hadden. De kabouters werden even bezig gehouden door Audrey die Anneke vervangt zolang ze op huwelijksreis is. Al ruziënd en omgekleed in ridderkostuum kwamen we terug uit de blokhut:

“Het stuk land is van mij, ik heb er recht op”
“Dat is niet waar! Ik ben de oudste, het is van mij”
“Mijn vader was hier als eerste!”
“Jouw vader kwam hier de boel inpikken”
“Ik tel tot 3, en dan geef je mij het land terug! 1, 2 .. ”
“5, 6, 7″
*proest* (Yeah, ik heb Paul aan het lachen gekregen!)

De kabouters stonden met open mond te kijken naar onze ruzie en het bleek wel dat wij niet uit ons dispuut zouden komen zonder enige hulp van de kabouters. Op aanraden van Audrey zouden we gaan vechten om het stuk land en daar hadden we natuurlijk de kabouters voor nodig. Ik omdat ik het anders af zou leggen tegen Paul en Paul omdat hij zelf te lam was om te vechten. We kozen onze legers en gingen eens kijken of ze het waardig waren om in onze legers te vechten. Een potje Brabantse Ridders (AKA Hollandse Leeuwen) gaf uitsluitsel en dus gingen we op weg naar waar het om ging, het Oud Meer. Na nog wat training (armworstelen, boompje verwisselen) en limonade kon de echte strijd beginnen. Een spel Vuur-Water-Spons (een variant op levend stratego) zorgde voor een spannende ontknoping! Mijn leger van snelle, sluwe, goed kijkende, kleine, grote en behendige kabouters wist van de tegenstanders te winnen en zo het dispuut rond het Oud Meer op te lossen. Het land is van mij, victorie! En als je dan wint, dan zegt Ridder Paul: “Ach, je mag het hebben, die stinkplas”. Hebben we daar nu al die strijd om gestreden?! Dan had hij het ook wel meteen kunnen geven…

Gisteren gaven Thijs en Anneke elkaar het ja-woord. Wij hadden het genoegen daarbij te mogen zijn en dat is toch wel wat speciaals, vind ik.

De dag begon met het kledingdilemma… Ik had eigenlijk al bedacht wat ik aan zou doen, maar was toch niet blij met mijn eerste keuze. Het is eigenlijk niets voor mij om lang te doen over een kleding-keuze, maar het heeft toch wel wat voeten in de aarde gehad voordat ik er uit was. Daarna getogen we naar de kerk in Stiphout alwaar de dienst plaats vond. Zichtbaar nerveus kwam het paar de kerk in geschuiveld, elkaar stimulerend in hun nerveusiteit. Wat ook zeker te begrijpen was, daar loop je dan, met al die ogen op je gericht!

Met Paul ben ik eerder de kerk uit geslipt om de kabouters op te vangen. Vol verbazing keken de aanwezige ouders toe hoe wij vakkundig de kabouters er netjes uit lieten zien. Das recht, blouse goed dicht geknoopt (en niet het bovenste knoopje met het een-na-bovenste knoopsgaatje verbonden) en de blouse in de broek. Daarna sloeg de verbazing om in het feit dat de leiding er ook wel erg netjes uit zag. Dat waren ze niet gewend! Ik heb zelfs nog uit moeten leggen dat een wit, kort rokje en hakken niet handig is in de blubber bij Dutmella. De desbetreffende kabouter was het toch wel met me eens

De dienst was wat vroeger afgelopen dan gepland en dus kwamen sommige kabouters nog net aangerend om in de rij te gaan staan met een bellenblaas om het bruidspaar te verwelkomen. Dat hadden Thijs en Anneke niet verwacht! Het bruidspaar ging met de kabouters mee voor een heuze kinderreceptie met cakejes versieren, het afnemen van een trouwinsigne, het krijgen van een cadeau van de ouders en een grabbelton voor de kabouters zelf. Daarna vertrokken we naar een andere locatie om verder te feesten met een receptie en een diner. Daar valt eigenlijk niet veel meer over te vertellen dan dat het lekker was en dat er leuke stukjes waren tussendoor (jaja ). Het avondvullende diner had ook mij gevuld en na nog een prentje als aandenken gekregen te hebben zijn we, moe, maar voldaan, naar huis gegaan. Het was de dag van hun leven en ik vond het leuk aanwezig te zijn geweest!

Met onze buren van een paar deuren verder (en even oversteken is ook wel handig) hebben we een soort studentenhuis constructie bedacht. Op de ene woensdag eten we bij hun, de volgende eten we bij ons en zo verder. Vorige week hebben we bij ons tortilla’s gegeten. Het moest vooral iets zijn met veel bakjes, zodat we de vaatwasser goed in konden wijden Vandaag hebben we bij hun gegeten. Na nu alweer even terug te zijn uit Thailand van een 6 weekse reis wilden ze weer even die smaak-sensatie beleven. Ik moet zeggen, ik waande me even in Thailand. Ik heb de ‘sticky r/lice’ met mijn handen gegeten, zoals dat (blijkbaar) hoort en de saus ernaast was ook errug lekker!

Twee weken geleden had ik een aantal zaai-bakjes gemaakt van wat plastic doosjes waar aardbeien of druiven ofzo in gezeten hadden. Op de verwarming (de vensterbank is nog wat te koud en de verwarming staat niet zo heel veel aan) staan nu de eerste ontkiemsels van wat bascilicum-, pompoen-, tomaat- en peperplantjes moeten worden. Ik word er gewoon helemaal blij van dat de zaadjes het doen. Vooral de peper vind ik erg stoer, aangezien ik gewoon een pepertje gepakt heb waarvan ik tijdens het koken de pitjes verwijderd heb. Die heb ik daarna laten drogen en toen gezaaid en nu zijn het al plantjes van een centimeter hoog. Nog even en ik moet de boel gaan verspenen omdat het een beetje krapjes aan het worden is in de zaai-bakjes. Leuk! Dat binnen tuinieren heeft ook wel wat, met dit regenachtige weer

Studium Generale organiseerde de workshop Dans voor Dummies. Ik voel me (als het om ballet gaat) nog steeds een dummie in het dansen, dus het leek mee een leuke workshop. Onder leiding van Stefan begonnen we met 7 vrouw en 2 man aan de workshop. Allereerst een grondige warming-up beginnende bij de tenen, helemaal door tot aan het hoofd. Natuurlijk hebben we wat klassieke pliés gedaan en nog wat andere klassieke oefeningen, maar naar mijn idee gaat zijn voorkeur uit naar het moderne werk, wat ook duidelijk uit zijn muziekkeuze naar voren kwam. Weinig klassieke muziek te horen, maar daar had ik zeker geen problemen mee.

Na een opwarming hebben we wat gespeelt met alledaagse handelingen die dan uitgebouwd werden tot een heuse danscombinatie. Van het aanklikken van een lamp tot het posten van een brief of het uitpakken van een cadeautje. We moesten er zelf mee aan de slag en dat later ook aan elkaar laten zien. Erg leuk en zoals gezegd waren we al geen dummies meer! Sommige solo’s bleken verrassend goed bij elkaar te passen. We hebben ook nog een combinatie geleerd die Stefan al in elkaar gezet had en nadat we wat lijntjes gedaan hadden (een soort wave, maar dan met ieder een eigen inbreng) was het tijd voor pauze. Het drankje was erg welkom op dat moment. Want het was best aanpoten.

Als laatste onderdeel van deze 3,5 uur durende workshop hebben we onze eigen choreografie gemaakt. De groep werd in tweeën gesplitst en de ene groep ging met de aanwezige ingrediënten (de combinatie, de solo’s en de lijntjes, het licht, de muziek en de ruimte) aan de slag om er iets van te bakken. Het was erg gaaf om te zien hoe je in zo’n korte tijd toch iets neer kan zetten dat er best wel stoer uit zag. Jammer dat ik zelf van mijn deel echt zeer weinig bakte. Na 3 uur wilde de combinatie in snelle versie niet meer uit mijn lichaam komen. Misschien ben ik dan toch nog wel een beetje een dans-dummie

Eindelijk weer eens een keertje richting de stadsschouwburg. Dit maal om een tango voorstelling te bekijken. Op de muziek van muziekgezelschap Quinteto Zárate werd door twee paren tango gedanst. Als de dansers op het podium stonden was de aandacht voor de muziek meteen minder, dus ik was blij dat er ook dans-loze stukken in zaten. De muziek alleen was namelijk zeer de moeite waard. Met J, die een tijdje in Buenos Aires gezeten heeft en dus goed vergelijkingsmateriaal heeft kwamen we tot de conclusie dat we wel wat miste in het dansen. Ik miste vooral wat rust en zij miste vooral de passie. Na de pauze werd dat trouwens zeker beter en al met al was het zeker een leuke voorstelling. Na afloop hebben we nog wat gedronken met 2 ooms en tantes van Bart die toevallig ook naar dezelfde voorstelling gingen en er was ook nog mogelijkheid om zelf wat te dansen. Ik heb toch maar even de stoute dansschoenen aangetrokken en een heer ten dans gevraagd. Daarna was het toch wel tijd om naar huis te gaan. Het slaaptekort van vrijdag op zaterdag (verjaardagsfeestje van R met tijdens het slapen een O in dezelfde kamer die 25 bossen op 25 manieren aan het omzagen was…) was bij mij nog duidelijk aanwezig.

De kabouters kregen de mogelijkheid om het insigne communicatie te behalen. Aangezien wij de eisen die Scouting Nederland eist niet altijd even leuk vinden, passen we de eisen aan aan onze eigen eisen.

De kabouters kregen het eisen-pakket in hun kaboutermap en konden zelf kiezen welke onderdelen ze gingen doen, met natuurlijk wel een minimum aantal onderdelen die te volbrengen waren om het insigne te verkrijgen. Mogelijkheden waren:
* morse seinen
* portofoon-speurtocht door het bos
* pictionary
* vlag seinen
* draadtelefoon maken
* krantenpagina schrijven
* gebarentaal
* stukje schrijven voor de Dutkoerier
* hints
Vol enthousiasme gingen de kabouters aan de slag, want zo’n insigne op je mouw staat erg stoer!

Tijdens de limonade heb ik nog getrakteerd op mini-muffins (nope, niet zelf gebakken) met slagroom, hagelslag en mini-smarties. Het was een succes. Vooral ook omdat Anneke de dubbele-mini-muffin-met-veel-slagroom-en-een-beetje-hagelslag die Paul in 1 keer naar binnen probeerde te werken bij hem in zijn gezicht duwde…

De kabouters kregen hun insigne allemaal uitgereikt, ze hadden allemaal erg hun best gedaan. De moeders (zouden er ook vaders zijn die dat doen?) mogen de insignes weer op de mouw gaan naaien.

Eens in de zoveel tijd gaan we gezellig eten met de P99 groep. P99 staat voor de p-instromers (dus rechtstreeks van het VWO) in het jaar 1999. Aangezien er toch al weer flink wat mensen afgestudeerd zijn of aan het afstuderen zijn of van studie veranderd zijn, spreek je elkaar niet zo vaak meer. Gisteravond was weer zo’n etentje en het was wederom erg gezellig. Met een aantal mensen heb ik weer even wat bij kunnen kletsen en dat is op zijn tijd gewoon even nodig aangezien even bellen met mensen er bij in schiet.
We hebben gegeten bij een grieks restaurant en zoals altijd zeg ik dan ‘hallo’ en ‘dankjewel’ in het grieks. Zo ook gisteravond. Op een gegeven moment vraagt de ober iets aan mij. Ik had dus geen idee wat hij me vroeg, vooral omdat ik niet het idee had dat hij grieks aan het praten was en ik dus mijn hersenen aan het pijnigen was over wat hij nou toch aan het zeggen was! Hij bleek te vragen of ik een griekse was. Ik vind het erg grappig dat blijkbaar mijn accent in die paar woorden grieks best authentiek klinkt. Het is in ieder geval niet de eerste keer dat ik voor een griekse ‘aangehoord’ wordt. Toch jammer dat ik maar een paar woorden grieks spreek…

Vandaag stond de gouden gids voor onze deur met voor en achter een advertentie van Tele2. Zowel voor als achter een foto van een mooie dame (Katja?) in een ‘open’ jurk, gemaakt van de telefoongids. Best een stoere foto overigens, maar waarom alleen een dame? Is het niet zo dat over het algemeen wij vrouwen het meest bellen (jaja, lekker generaliserend) en dat de reclame dan op ons gericht zou moeten zijn? Waar blijft die lekkere man in een pak gemaakt van de telefoongids? Kom maar op!

[rectificatie] Het is niet Tele2, maar de gouden gids zelf die Katja daar neer gezet heeft…

Vandaag vroeg iemand me waar ik blij van word. Mijn antwoord was dat ik onder andere blij kan worden van hele kleine dingen, zoals bijvoorbeeld een bloemetje in de tuin dat opkomt of de narcissen in het park. Vandaag was er weer zo’n moment dat ik door het park aan het hardlopen was en kon genieten van de narcissen. Waar ik dan toch een beetje minder blij van werd is dat er een heleboel narcisjes op de grond lagen. Ik dacht eerst dat het kwam door spelende kinderen of baldadige jeugd, maar na het hardlopen kregen we een demonstratie van het waarom. Een grote sint bernardshond kwam vrolijk door de narcisjes banjeren terwijl F en ik probeerde om een bos van geknakte narcisjes bij elkaar te krijgen (plukken mag niet, maar rapen vind ik best kunnen). Met de hulp van deze sint bernard hadden we een flinke bos die nu in een vaas staat. Ook daar kan ik blij van worden, maar toch heb ik liever dat ze gewoon in het park blijven staan.

M & R die met Pasen gezellig op de paasbrunch waren vroegen toen wat we voor onze verjaardag wilden hebben. Bart antwoorde “een afwasmachine”, waarop M zei dat dat geregeld kon worden. R sloeg meteen aan het sms-en terwijl ik, nog enigsinds verbaasd, de ruimte op ging meten. Het past en zo hebben wij sinds vanavond een afwasmachine! Hij moet nog even aangesloten worden, waarvoor we morgen eerst even een rondje Praxis gaan doen, maar de afwas van vanavond hebben we alvast laten staan voor de eerste ronde!

M & R, bedankt!!

Met 20 kabouters kunnen we niet zo makkelijk een binnen programma draaien, daarvoor is de blokhut te klein. Met 20 kabouters en ongeveer evenveel ouders gaat dat al helemaal niet! Met angst en beven hebben we de afgelopen dagen gekeken naar de ontwikkelingen op het gebied van het weer. De vooruitzichten waren, op zijn zachtst gezegd, beroerd. Maar, de hele dag hebben we zon gehad! Het was droog! Wat een enorme mazzel! Ik kon wel een rondedansje maken

Het programma dat de ouders en de kabouters voorgeschoteld werd zag er als volgt uit:
- installatie van 3 nieuwe kabouters
- een tocht lopen van 1 uur (niet iedereen heeft zich aan die tijd gehouden, uitloop vooral naar de + kant, niet naar de – )
- een ei koken in een plastic zakje boven een zelf gemaakt houtvuurtje (er waren duidelijk ouders met pyromanische neigingen, dat kwam dus helemaal goed)
- een potje veldkwartetten (een botsing van een kabouter met een ouder levert een interessante energie-uitwisseling op: (m1v1+m2v2)voor=(m1v1+m2v2)na -> gelanceerde kabouter)
- en als laatste even zitten bij het kampvuur onder het genot van een aantal liedjes.

Ik hoop dat iedereen een leuke dag gehad heeft, ik vond het in ieder geval super geslaagd. Volgend jaar weer een ouder-dochter-dag, dan verzinnen we weer een andere leuke activiteit.

update: foto’s zijn te vinden op de dutmella website

De mok had ik al gezien bij P, maar ze hebben nog meer! Ik ben helemaal gek van schaaltjes – zo erg dat ik ze niet meer mag kopen, de kast staat vol – en vind de opvouwbare schaal dus echt super. Ook het bord met zijn vele toepassingen vind ik super. Als het voor het kamperen is, dan mag ik het nog wel kopen, toch? Zo lichtgewicht en funtioneel, dat mag toch. Toch, toch? Oh wacht! Ik zet het gewoon op mijn verlanglijstje, dan heb ik het in ieder geval niet zelf gekocht. (Ja ja, dit is een typisch geval van het weg werken van cognitive dissonantie…). Voor andere enthousiastelingen, ze zijn verkrijgbaar bij Bever.

Het gebeurt wel eens dat je de hele dag niet thuis komt, ergens blijft eten en dan daarna weer ergens heen moet. Na een dag snoepen heb je dan een laag plak op je tanden zitten. Met een wc-papiertje ‘poetste’ ik dan mijn tanden om vervolgens nog een mondspray er achteraan te spuiten. Blijkbaar ben ik niet de enigste die dat soort dingen doet, aangezien er tegenwoordig wegwerp poetsvingers op de markt zijn. Het is dat die snoepdagen niet meer zo frequent voorkomen, anders had ik ze zeker gekocht!

Zo, daar was ik aan toe. Na mijn mondeling van vanmorgen (wat geen voldoende opleverde) was het tijd om eens iets in de tuin te doen. Heerlijk om even met iets totaal anders bezig te zijn, voordat ik me vanavond weer in het studie-leven gooi. Mijn ouders hebben me zondag voorzien van “afvalplantjes” uit hun tuin en die moeten dus een plaatsje krijgen. Dat is zo makkelijk nog niet, aangezien er van alles in de tuin groeit waar ik geen weet van heb, want zo lang zitten we hier nog niet. Dus ben ik het maar eens op een analytische manier aan gaan pakken. Daar zit ik tenslotte voor op de TU/e. Gewapend met potlood, papier, lineaal en meetlint heb ik de tuin in kaart gebracht. Nu wordt het tijd om eens te kijken wat verplaatst moet worden en wat waar kan komen te staan. Ik heb zin in! Hopelijk heeft Bart er ook zin in, want als ik het in mijn eentje moet doen dan ben ik nog wel even bezig…